Wij deden niet aan 21-diners. Ook niet aan Valentijnsdag, moederdag of vaderdag. De oudste twee hebben het er nooit over gehad en wij wisten niet eens dat het bestond totdat het steeds meer ‘een ding’ werd onder de families om ons heen. Eerst een “Sweet 16 party”, zonder alcohol, haha, ga daar maar eens aanstaan. En nu dus dat diner dat ouders moeten verzorgen voor hun eindelijk volwassen geworden zoon of dochter. En dat diner mag dus niet zomaar een driegangen menuutje zijn, maar alle toeters en bellen moeten uit de kast getrokken worden: tafelversiering, een thema, dresscode, speeches, cadeaus, menukaarten etc. Nu had je me zoiets een paar jaar geleden echt niet moeten vragen, maar tegenwoordig krijg ik daar geen verhoogde hartslag meer van. Dus toen onze jongste dit jaar in januari 21 werd en wij daar weer niet bij waren hebben we hem aangeboden om hierheen te komen met wat vrienden, ergens voor het hoogseizoen, voor een diner. “Beperk het wel tot 12 man, want anders past het niet.” Dat was nog niet eens zo makkelijk, hij moest kiezen tussen z’n oude vriendenclub van school en zijn nieuwe vriendenclub van de Hotelschool Maastricht. Het werd de tweede club. De jaarclub.

 

Ze regelden drie auto’s en toen ze zagen dat het schitterend weer zou worden zijn ze niet vrijdag pas gaan rijden maar al in de nacht van donderdag op vrijdag. Dat sommigen rechtstreeks uit de kroeg kwamen bleek wel toen ze uitstapten; brakker tref je ze niet na een doorwaakte nacht en een rit van elf uur. Een normaal mens gaat dan een tijdje liggen om bij te tanken, maar bij dit groepje ging het weekend meteen los. Na twee beleefde uurtjes van onthouding werden de eerste biertjes open getrokken naast het zwembad. We waarschuwden nog dat ze zich moesten insmeren maar dat werd vrolijk weg gewapperd. Een enkeling viel in slaap op zijn ligbedje. Slechts eentje had de parasol uitgeklapt. 

Die eerste avond hebben we pizza’s in de oven gegooid en zijn we zelf uit eten gegaan. We troffen bij thuiskomst een groot aantal roodverbrande jongens, die zich opmaakten voor het kampvuur. Op de plek waar we al het tuinvuil verzamelen mogen ze van ons alles in de fik steken zolang het maar beheersbaar is. We hebben er wat boomstammen omheen gelegd en het is zo ver van ons huis vandaan dat we er onmogelijk last van kunnen hebben. De  bolderkar met bier trokken ze met zich mee. We dachten dat ze na zo weinig slaap en zo veel drank en zon wel vroeg zouden aftaaien. Maar nee. Ze vertelden later dat ze pas ver na middernacht naar bed zijn gegaan. 

Dat ze de volgende dag hevig zonnebrand smerend begonnen is toch typisch een jongensding: eerst verbranden, dan pas maatregelen treffen. Niemand had er aan gedacht om een beschermingsfactor mee te nemen, dus die heb ik uit een laatje opgediept. Verder werd me van diverse kanten gevraagd of ik wat kleren kon wassen, want die waren niet zo fris meegekomen uit Maastricht. Nieuw bier halen was natuurlijk prioriteit en daarna vertrokken ze naar de kartbaan. 

Wij hebben die dag voornamelijk in de keuken gestaan en de buitentafel gedekt. Ik was zelf dik tevreden over de aankleding, al waren de menukaarten die ik had laten drukken niet aangekomen, maar verwacht van een groep jongens niet al te veel reactie. Meer dan een terloops “oh, ziet er leuk uit” kwam er niet uit. Wat betreft hun eigen diner aankleding: Het jasje-dasje idee was gelukkig terzijde geschoven vanwege de warmte. De helft droeg espadrilles van de plaatselijke supermarkt hier. Die waren namelijk maar 7 euro. Onze eigen zoon droeg heel even een jasje dat bijna rechtop stond van verschraald bier en andere ondefinieerbare vlekken, totdat we hem bevolen dat gore ding uit te trekken. Hij kleurde wel leuk bij de espadrilles, dat dan weer wel. 

 

Het diner begon na onze speech, de rest moest even in de stemming komen. Hoe meer drank erin ging hoe ranziger de verhalen. We hebben inmiddels een vrij volledig beeld van het studentenleven in Maastricht. Ze studeren wel, maar de oprechte interesses liggen bij bier, vrouwen, seks, en de bijbehorende kwalen als soa’s en schurft nemen ze op de koop toe. Hun struggle zit ‘m voornamelijk in het scoren van een vrouw, het scoren van drugs, het scoren van zo goedkoop mogelijk eten, en oh ja, toch ook wel wat studiepunten. Bijna iedereen rookte trouwens, vooral aan het einde van het diner. Waarschijnlijk staat geld voor sigaretten hoger op de prioriteitenlijst dan eten: witte bolletjes met leverworst. 

Na een paar goeie roasts en een verhelderende video van onze jongste in allerlei staten van dronkenschap en bezetenheid, werd er lodderig mijn kant op gekeken of ik, als enige vrouw in het gezelschap, niet geschokt was. Nu heb ik mijn eigen kind weleens naakt gezien, maar dat is toch alweer zeker 15 jaar geleden. Verrassend veel beeldmateriaal was het. Laat ik het daarbij houden. 

Na middernacht togen ze wederom met de bolderkar, vol sterke drank dit keer, naar de vuurplaats. Letterlijk een bar op wielen. Eén van de jongens die hier al eerder was geweest, laten we hem Simon noemen, want zo heet hij, herinnerde zich dat er een grot vlakbij was en het leek hem een goed idee om die eens van binnen te bekijken. Drie man vond dat ze nu wel dronken genoeg waren om geen claustrofobische reactie te krijgen. Knap dat ze hem gevonden hebben in het donker. 

De video zag ik de volgende dag; tijgerend in hun nette chino’s en witte overhemden gingen ze door de modderige lage gangen. Als ze eens wisten dat de hele streek hier vol grotten zit waar je zomaar in vast kan komen te zitten of in kan verdwalen, waar regelmatig geoefende duikers in overlijden omdat ze er niet meer uit komen… ik was blij dat ik sliep toen dit gebeurde. Ze hadden nog wel de tegenwoordigheid van geest om hun vuile kleding in mijn wasmachine te gooien voor ze naar bed gingen, petje af. 

Inmiddels werd het moeilijk om ze wakker te krijgen. Even werd nog getwijfeld om de geplande kanotocht te annuleren en de Formule 1 te kijken. Maar gelukkig vond de meerderheid dat dat niet okee was, dus met grote katers en nul voorbereidingen (eten, drinken, zonnebrand) togen ze naar de rivier. De stemming was wat bedrukt toen ze drie uur later terugkwamen. De tocht was lang geweest, ze hadden dorst en Max had gewonnen in Azerbeidzjan en dat hadden ze gemist. 

Dan maar een rondje bier. Bij een mooi restaurant hebben we het weekend samen afgesloten. We hebben de woorden “letterlijk”, “oprecht” en “bezeten” aan ons vocabulaire kunnen toevoegen. We hebben nog even gecheckt of onze jongste de grootste slet van het stel was, maar dat viel mee, er stonden er toch zeker drie hoger in de ranglijst. Een lijst die daadwerkelijk wordt bijgehouden. 

Op maandagochtend zijn ze weer vertrokken, nadat ze eerst keurig hun eigen bed hadden afgehaald. Het zijn hotello’s dus we vonden dat we dat wel van ze konden vragen. Het was een heugelijk weekend, en niet alleen voor de 21-jarige. 

graag delen!