We durven het haast niet te vertellen. De eend, de ‘deux chevaux’, die wij tijdens de eerste lockdown vanaf een paar foto’s op Autoscout gekocht hebben, gewoon omdat ze zo mooi was, en Spaans, staat nu bij een garage waar ze helemaal uit elkaar wordt gehaald. We hadden haar daarheen gebracht omdat we de rem even wilden laten nakijken, die deed het wel, maar pas als je met gestrekt been bijna door de carrosserie heen trapte. En tja, ze kraakte ook een beetje als je stuurde. Maar ja, uit 1965, wat wil je. 

 

In de winter hadden we bedacht dat we haar misschien toch maar moesten doorverkopen. Na haar aankomst hadden we nog maanden op de papieren uit Spanje gewacht (een auto over de grens brengen tijdens een strenge lockdown bleek makkelijker dan een stapeltje paperassen opsturen). Toen we er eindelijk in mochten rijden was het al hoogzomer en vergaten we haar een beetje. Te weinig tijd, te vermoeiend, en elke keer als we een ritje maakten verloren we een wieldop of vloog het raampje om de haverklap open. Toen onze zoon er een rit mee maakte merkte hij tot zijn schrik dat het gaspedaal los zat. Doodeng was het, maar ook om te gieren zo leuk. En op Instagram was ze reuze populair, van alle foto’s die we postten had zij veruit de meeste likes. 

 

Theo lapte haar op, maakte wederom schitterende foto’s en in januari meldde zich een potentiële koper. Helemaal uit Nantes wilde hij komen om de eend te bekijken. Precies die dag ijzelde het van Nantes tot Limoges en regende het hier onophoudelijk. Tijdens het proefritje besloegen de ramen, lekte het ventilatierooster en schrok de man zich een ongeluk toen de rem zo traag reageerde. Daar hadden we hem even voor moeten waarschuwen, maar ja, wij waren er inmiddels aan gewend. De koop ging niet door. Hij vond haar schitterend, ze kwam uit zijn geboortejaar, maar die rem vond hij toch eng. Wij waren beledigd. 

 

Inmiddels was het keuringsrapport verlopen en besloten we dat eerst maar even re regelen voor we haar weer te koop zouden aanbieden. Met knikkende knieën want met APK keuringen hebben we slechte ervaringen. Meestal worden we gebeld en mogen we de auto, welke auto dan ook,  pas na een waslijst aan reparaties en vele honderden euro’s verder komen ophalen. Maar na drie kwartiertjes konden we gewoon weer vertrekken, met een nieuw rapport, geen vuiltje aan de lucht. Wat waren we trots. En we bedachten, als ze zo goedkoop in onderhoud is, en als we de mankementjes nou even goed laten repareren, zullen we haar dan toch niet gewoon houden? Dit is toch een toppertje?!

 

Op naar de garage dus. De garageman is een eenling, die jarenlang in een normale garage voor normale auto’s werkte maar die veel liever aan oude eendjes en Renaultjes sleutelde en eindelijk voor zichzelf is begonnen. Een kenner dus. De rem ging hij maken, dat was inderdaad een ‘pédale bizarre’. Dat krakende geluid vond hij zorgwekkend dus hij zette haar even op de brug. En daar kwam de aap uit de mouw: het chassis zag er uit alsof de vorige eigenaar moedwillig met 80 km/uur (haar topsnelheid) tegen een muur was gereden. Ingedeukt, vervormd, bijna gebroken. Onze grijze dame zag er dan wel prachtig uit, maar om in te rijden was ze levensgevaarlijk en totaal onverantwoord. We waren verbijsterd. 

 

Verkopen is dus geen optie meer. De verkoper aanklagen wel, maar daar hebben we geen trek in. We hebben de auto nooit bekeken voor aanschaf, dus tja, eigen schuld dikke bult. Wel hebben we de kinderen gebeld om ze op het hart te drukken NOOIT ongezien een auto aan te schaffen. De mogelijkheid die we nu hebben is om haar geheel opnieuw op te laten bouwen op een nieuw chassis en er maar van te genieten zolang het nog kan. Toch vele reparaties en euro’s verder dus… maar ze doet het fantastisch op Instagram. Dat wel. 

 

graag delen!