Het is ons eerste najaar hier zonder vergaande corona-maatregelen en dat mag gevierd worden. Wat we vorig jaar helemaal gemist hebben is dat er zoiets bestaat als een herfstvakantie, en maar liefst twee nationale feestdagen in november. De eerste is op 1 november, de dag van Toussaint, Allerheiligen, dat hebben wij in Nederland natuurlijk ook, maar hier maken we het bewuster mee: in elk winkeltje kleuren de chrysanten je tegemoet en de dag van Allerheiligen zijn ze allemaal verplaatst naar de begraafplaatsen. 

 

Ik vond het een mooie gelegenheid om het graf van Françoise Sagan eens te bezoeken, de schrijfster van het enige boek van mijn VWO leeslijst Frans waar ik iets van onthouden heb: “Bonjour Tristesse”. Ik had al eens foto’s van haar zien hangen in een restaurant in Cajarc en kwam er zo achter dat ze in die plaats geboren was. Ze ligt nu iets buiten Cajarc, in het gehucht Seuzac, begraven. De begraafplaats zelf is van de kleinste soort, ommuurd en buiten de bebouwde kom zoals je dat hier overal ziet. In onze vorige woonplaats Oud-Zuilen was precies zo’n begraafplaats, in de weilanden langs de Vecht, één van de eerste in Nederland die op die “Franse” manier buiten het dorp was aangelegd. De celebrity die daar ligt is  trouwens Franciscus C. Donders, een beroemd oogheelkundige uit de 19e eeuw. Françoise ligt er een beetje armoedig bij, om haar heen zijn de graven slecht onderhouden met verzakte zerken en een hoop onkruid en zelfs graven zonder enige gedenksteen. Die hadden dan ook geen chrysant gekregen en hoe sneu is dat, als je zelfs die ene dag in het jaar geen bloemetje krijgt. 

 

De tweede Franse nationale dag in november is de Jour de l’Armistice. In Nederland hebben we die dag gezellig Sint Maarten, de hele eerste wereldoorlog was Nederland immers neutraal. Maar in Frankrijk is de eerste wereldoorlog “La Grande Guerre”. De loopgraven, waarin zoveel soldaten zijn omgekomen, liggen  grotendeels op Frans grondgebied. In elk dorp staat wel een herdenkingsmonument met de namen van de “kinderen van het dorp” die tussen 1914 en 1918 voor Frankrijk gestorven zijn. 

 

Overigens wordt de Tweede Wereldoorlog ook op allerlei manieren levend gehouden. Afgelopen week maakten we een ritje naar Saint-Céré en Loubressac. Daar op grote hoogte zagen we een gedenksteen, wat helaas meestal betekent dat er iemand is gefusilleerd, maar dit was om aan te geven dat hier in 1944 een wapendropping was geweest van de Amerikanen aan de Franse verzetstrijders. Zo’n hoogvlakte komt door zo’n tekstje helemaal tot leven: de spanning, de organisatie, het heimelijke dat zo’n operatie met zich meegebracht moet hebben. Ik heb het later terug gevonden op google onder de naam “Operation Cadillac”.

 

11 november 1918 werd de wapenstilstand getekend in Compiègne (Noord-Frankrijk). Het voordeel van deze dag voor ons, 203 jaar later, is dat het op een donderdag valt en dat veel Fransen er een lang herfstweekend van maken. Vorig jaar zaten we met z’n allen in lockdown en hebben we niet eens gemerkt dat er een nationale vrije dag was. We hadden toen plenty tijd om allerlei grote onderhoudsklussen aan te pakken, zoals het schilderen van alle kozijnen en luiken. Nu weten we nog even niet wanneer we de klus-kleren weer aan kunnen trekken want we krijgen steeds boekingen. En het mooie komende herfstweekend van 11 november, met zonnige weersvooruitzichten, zijn we gewoon helemaal volgeboekt. 

 

De enige klus die we ineens urgent vonden was het installeren van een houtkachel in ons woonhuis. Daar is ooit in de woonkamer een grote cantou gebouwd (zo’n schouw waar je praktisch in kunt zitten, naast het vuur), maar een open haard die geen afsluitklep heeft naar buiten toe is eigenlijk een grote energieverspiller. Alle warmte vliegt door die schoorsteen weer naar buiten. Een houtkachel is in Nederland inmiddels ook verboden geloof ik maar dat is nou precies één van de redenen dat we hier naartoe zijn verhuisd. Het zal milieutechnisch niet erg verantwoord zijn, maar er gaat niks boven een knapperend haardvuurtje.  De buren zullen er hier geen last van hebben, want die hebben we niet. De temperatuur daalt ’s nachts inmiddels rond het vriespunt. De corona-besmettingen lopen overal weer op maar met en vaccinatiegraad van 87% lijkt het me sterk dat het hele land weer op slot gaat. En zo gaan we misschien eindelijk een normaal na- en voorjaar meemaken. Met werk in plaats van klusjes. En af en toe een lange wandeling want het is hier prachtig nu: zon en herfstkleuren, een heuse Indian Summer. 

graag delen!