Frankrijk? Prachtig land hoor, alleen jammer dat er Fransen wonen. Die uitspraak heb ik best vaak gehoord. Maar ik ben het er zo níet mee eens. Misschien reageren Fransen wat korzelig op horkerige Nederlanders, dat kan ik begrijpen. Vergeleken met de meeste Fransen zijn Nederlanders namelijk best lomp en onbeleefd. Ze spreken je hier nog aan met twee woorden, het is nooit zomaar “Bonjour”, maar “Bonjour Madame, Monsieur”. Ze wensen je altijd een fijne dag, namiddag, avond of nacht. Als je iets voor ze doet wat niet per sé gevraagd werd is het niet kortweg “bedankt” maar “Oh dat is erg aardig van u, hartelijk dank!” Het zijn altijd volzinnen. En je bent tot in lengte van dagen “U”, en nooit zo makkelijk een “Je”. Ik vind het echt opvallend.

Wat ik hier erg charmant vind is de algemene reactie op “Merci.” Dat is niet zoals elders in Frankrijk “de rien”, of “je vous en prie” (geen dank), maar “avec plaisir”. Wat dus zoiets betekent als “Graag Gedaan” maar nog “Met Plezier” ook.  

We waren een paar dagen op vakantie. Zoals ik in een ander stukje al schreef zijn onze vakanties tegenwoordig niet ver van huis. We reden twee uur naar een ander gebied: de Aubrac. Het is een vrij vlak gebied in het Centraal Massief, hoog en leeg en rauw, maar met het weer dat wij hadden was het prachtig: er lag sneeuw en de zon scheen volop. Bovendien zijn er een paar ski stations, klein, maar ook super rustig. In elk geval waren we helemaal onder de Fransen en we hebben ons best gedaan om zoveel mogelijk gesprekken aan te knopen. We zitten namelijk al enige maanden op elkaars lip zonder gasten, dus met onze taalvaardigheid schiet het niet op zo. En weer viel het ons op hoe vreselijk aardig ze allemaal waren. 

De uitbater van het restaurant, waar we als enigen een tafeltje gereserveerd bleken te hebben, had speciaal voor ons het vuur hoog opgepookt in zijn Godin kachel. Hij waarschuwde ons vooraf dat zijn betaalautomaat niet werkte. Maar we konden morgen wel even komen afrekenen als we dan nog in de buurt waren. Wat een vertrouwen. 

De wandelaars die we tegenkwamen op de besneeuwde hoogvlakte waren aan het picknicken. We hadden de honden mee en die hadden natuurlijk feilloos in de gaten dat daar iets eetbaars te halen viel. Klein voordeel is wellicht dat we twee honden hebben die ze hier niet kennen. Een Friese Stabij is zo’n typisch Nederlands ras dat er altijd wel naar gevraagd wordt. Het is makkelijk contact maken als je opvallende huisdieren hebt. Maar in dit geval vreesde ik een boze Fransman, eentje die me de les zou lezen dat we de honden beter hadden moeten opvoeden of iets dergelijks. Ik zou het nog begrijpen ook. Maar hij bleek te vragen of wij het goed vonden als hij ze een stukje kaas gaf. 

Een wandeling later kwam ons een stel langlaufers tegemoet. We hadden ergens gelezen dat je niet met honden op langlauf paden mocht wandelen, dus toen dit koppel stil moest houden omdat die twee Friese Stabijs van ons precies in hun spoor liepen was ik alweer huiverig voor een opgeheven vingertje. Maar nee hoor. Ze hielden stil om even te praten, eerst tegen de honden en toen tegen ons. We kregen een uitgebreide omschrijving van de mogelijkheden op de route. Ze verzuchtten hoe heerlijk het was met die zon en dat konden wij natuurlijk alleen maar beamen. En wederom was het “Bonne continuation monsieur-dame, bon après-midi, au revoir!”

De man die me hielp bij de ski lift deed alles “avec plaisir” én met een glimlach. De ober van het restaurant stak uitgebreid van wal over hoe graag hij naar Amsterdam ging en wat een toffe food-trucks Nederland heeft. 

Dus hoe komt het toch dat ik steeds een nare opmerking verwacht als ik door onbekenden wordt aangesproken? Is dat door de ervaringen, met de honden vooral? Is het mijn geweten? Of letten Nederlanders veel meer op elkaar, met name op wat wel en niet mag? En zijn de Fransen op het platteland van “leven en laten leven”? Is dat omdat ze meer tijd hebben? Of komt het omdat wij het nog steeds tof vinden dat de mensen hier dit mooie land met ons willen delen, en dat we de Fransen dus ook vriendelijk benaderen? Of kwam het gewoon door de zon?

Het zal waarschijnlijk een combinatie van dit alles zijn. Misschien is er een relatie tussen stress en vriendelijkheid. Of bevolkingsdichtheid en vriendelijkheid. In Parijs zijn mensen over het algemeen minder vriendelijk.  Maar dat vinden de niet-Parijse Fransen zelf ook. Hier in de Lot zijn de Fransen prima aangename medebewoners. 

 

 

graag delen!