Als je op het Franse platteland een huis koopt zit daar meestal een lapje grond bij dat iets groter is dan de gemiddelde Hollandse tuin. Een Hollandse tuin is bovendien altijd afgebakend met een hekje of een schutting maar hier in Frankrijk loopt het gewoon over in de omringende bossen en velden. Alles wat groen is om ons heen beschouwen wij daarom als  onze tuin. Als er ergens helemaal in de verte twee hertjes staan te grazen dan zijn dat dus ook “onze” hertjes. Maar kadastraal gezien hebben we een stuk grond van drie hectare. Wat te doen met drie hectare grond? 

Het stukje dat we niet met gasten delen ligt voor ons huis. Het is een nette tuin met gemaaid gras, afgebakend met een traditioneel stenen muurtje. We hebben er, heel flauw, een bescheiden bordje ‘privé’ bij gehangen want er waren geregeld gasten die het als shortcut naar de parkeerplaats gebruikten en dat is niet handig als je net op je ligbed bent geïnstalleerd voor een powernap. Er staan pruimenbomen, een pijnboom, er is een vijver waar nu goudvissen in zwemmen maar  die vroeger als wasplaats werd gebuikt en er is een heuse waterput van wel vijf meter diep. Gisteren ontdekten we zowaar nog een put, tussen de struiken verstopt. Je moet hier dus wel oppassen waar je loopt. 

Daar achter ligt de parkeerplaats waar zeven auto’s moeten kunnen staan voor de gasten en onszelf. Daarnaast is de moestuin die tijdens de eerste lockdown enthousiast hebben aangelegd en die we in de loop van de zomer schandalig hebben laten verloederen. Geen tijd, geen zin, te heet. De tomaten blijven stug doorgroeien. Heel zielig want ik vond ze een beetje melig en ben gestopt met plukken. 

Het stuk grasland achter de parkeerplaats is de plek waar meestal de paarden van de Franse buren staan te grazen. In elk geval staat daar hun watertank en een bak waar af en toe een hooibaal in wordt gekieperd. Deze paarden hebben een fantastisch leven want dat stukje gras is slechts een fractie van hun habitat. Ze kunnen het bos in of door het dal galopperen, en als ze hinniken komt de buurvrouw er aan met een zak oud brood. We zouden er ook een notenboomgaard of iets dergelijks van kunnen maken. Of een lavendelkwekerij. Of rijk worden met saffraan. Het is er nog niet van gekomen. 

Vanaf dat grasveld tot in het dal is er een redelijk onbegaanbaar gebied waar lage naaldbomen en jeneverbesstruiken groeien. De honden vinden het er fantastisch want er sjeest altijd wel een haas doorheen. Voor dit stuk grond hadden we wilde plannen toen we hier nog niet woonden. We wilden er twee of drie van die luxe glamping tenten op zetten. Je hebt er namelijk een prachtig uitzicht, en die tenten vonden we helemaal te gek. We hebben ze in een enorme showroom allemaal bekeken. Ze zijn stevig, ruim en behoorlijk comfortabel. En toch helemaal buiten! We wilden bijna ons eigen huis verhuren en  zelf in zo’n tent gaan wonen. Tot we bedachten dat we dan ook weer elektra moeten aanleggen, en een septic tank, en dat er heel veel boompjes gekapt moeten worden, en dat we het dan stervensdruk krijgen in de zomer, en dat het dan ook serieus bevolkt wordt hier om ons huis en…willen we dat eigenlijk wel?? En die haas dan? Het plan is in de ijskast gezet. 

Voorts is er achter ons huis een stuk terras van gras. Een paar meter lager nog een fraai groen terras, onze zogenaamde zonneweide met een weids uitzicht en met alweer een waterput en een vijver. Ja, de zomers zijn droog maar aan water toch geen gebrek. Op die zonneweide hebben we het zwembad geïnstalleerd. Vanuit het zwembad kijk je uit over een helling met… niks eigenlijk. Gras en struikjes. De buurman is er laatst met zijn tractor overheen gescheurd en heeft in no-time wat hogere struiken weg gehaald (lees: omver gereden) en aan de zijkant gedumpt. Nu kan Theo daar, als de wind gunstig is, oefenen met zijn paragliding scherm, zonder dat hij de doornstruiken in gesleurd wordt. Dat noemen we dus nu de paraglide helling. Als het hier echt zou sneeuwen zouden we daar kunnen skiën. Het is toch zeker tweehonderd meter rode piste. En dan zouden we de auto bovenaan zetten met een winch en die zou je dan weer met ski’s en al omhoog kunnen takelen. Hoe tof is dat, je eigen sleeplift! En in de zomer zou je er een lange slide kunnen maken van plastic en water en zeep voor top snelheid.. afijn, het leek me wel een lokkertje voor onze jongens. Wel eerst wat grote stenen uit de weg ruimen. Van dit alles is natuurlijk nog niks terecht gekomen want we hebben onze handen al vol aan snoeien, maaien, uitdunnen,  in de fik steken, planten en bewateren. Bovendien is een plastic glijbaan natuurlijk afzichtelijk. En er is hier tien jaar geleden voor het laatst een substantieel pak sneeuw gevallen, dus het skipiste plan is ook maar afgeschoten. 

Dus wat doe je met drie hectare grond? Het voelt als een enorme rijkdom als je er zo overheen wandelt, in werkelijkheid doe je er niet zoveel mee. Maar de plannen blijven leuk en zijn een prima remedie tegen de op de loer liggende winterse verveling.  Suggesties zijn welkom.

 

 

 

 

graag delen!