Ik kan natuurlijk uren en dagen uitweiden over het heerlijke leven in La Douce France, de rust, de ruimte, de natuur, de zon, de wijn, het eten, de tijd, de schoonheid…maar. Er zijn ook heus dagen dat het allemaal helemaal geen rozengeur en zonneschijn is. Een dag als vandaag. En gisteren. 

We zitten inmiddels in februari. De echte kou is voorbij, het vriest niet meer ’s nachts. Er was veel zon en we hebben weer veel gewandeld maar de kortste dagen hebben we grotendeels binnen doorgebracht. Wat doe je binnen als er geen werk is en de klus lijst af? Behalve slapen? Lezen, eten, televisie kijken, vuurtje maken en repeat. Maar als het zoeken naar een goeie Netflix film langer duurt dan de film zelf en je sloom wordt van het lezen, dan moet je toch iets nieuws gaan verzinnen. 

Vanmorgen werden we wakker zonder zon, en met miezer regen. Dat is het ergste: mist en motregen. Omdat het vaak de hele dag blijft hangen. Ik heb nog liever een storm, dan dit. Zelfs de honden willen niet naar buiten en de paarden van de buren staan gedeprimeerd in de wei. 

Wat deed ik in Nederland, op zo’n dag? Een vrije dag met motregen? Waarschijnlijk ging ik dan de stad in, bij gebrek aan beter.  Maar de dorpen zijn hier uitgestorven als het regent en voor een heuse winkelervaring moet je hier al gauw anderhalf uur rijden. En ik hou helemaal niet van winkelen zonder doel. Ik werd er in Nederland ook niet gelukkiger van. Al die keuzes, het was eigenlijk om doodmoe van te worden en spontane aankopen bleken vaak miskopen. 

De laatste keer dat het dagenlang motregende was in december. Ik geloof niet dat ik de enige ben op wie een gebrek aan zon grote invloed heeft op het humeur. Ik vond werkelijk dat we het verkeerde land uitgekozen hadden. En drie uur verderop, even over de Pyreneeën in Spanje, scheen de zon uitgebreid. Waarom waren we dáár niet heen verhuisd? Ik volg een Instagram account van Nederlanders die van Vlieland naar de Dordogne zijn vertrokken, vlak voordat wij naar de Lot gingen. Maar nog geen twee jaar later waren ze daar weer weg, en neergestreken in de provincie Málaga, in Zuid-Spanje!

Toen ik hun insta-feed weer eens bekeek zag ik inderdaad alleen maar zon. Wandelingen met blote benen in december, sinaasappels en avocado’s aan de bomen, witte wijntjes buiten bij zonsondergang. (Instagram: finca.la.vida) Ik heb ze benaderd. Of ze alsjeblieft op wilden houden met die jaloersmakende plaatjes. En wat was er eigenlijk mis geweest met de Dordogne? Het antwoord kon ik wel raden: teveel regen. Ik ben direct op internet B&B’s in Zuid Spanje gaan zoeken. Niks gevonden trouwens. Niks wat mooier was dan waar we nu zitten in elk geval. En bovendien: twintig graden in december was dan wel jaloersmakend, maar is 45 graden in juli dat ook? 

Gelukkig hadden we een escape. Zo in december en vlak voor kerst hadden we nog wel tijd om even weg te gaan. We vertrokken voor een paar dagen naar Valencia, waar mijn zus een huis heeft. Op de dag dat we weg reden ging ook hier de zon weer schijnen. Maar soit, een verandering van omgeving en temperatuur was heel welkom. 

In januari was het tijd om het lijf weer aan het werk te zetten. Ik heb yogalessen gevolgd van een fitte en fabuleuse vriendin, via internet. (Instagram: delfi.fit.fabulous) Nu doe ik het verder met een app, want privéles is supergoed maar niet super-goedkoop. Het lukt! Want als de dag zonloos begint vind ik het een prima tijdsbesteding. M’n man heeft ook een hobby: gitaar spelen. Dus het wordt hier volgens onze jongste zoon een soort hippie hang-out. Maar we mogen niet zeuren. Zodra de zon weer door de wolken piept is het zomaar 17 graden en hebben we weer overal zin in. Nog even doorbijten, dan is het weer lente. Dan is er weer werk. Dan is er weer rozengeur en zonneschijn. 

 

graag delen!