We gaan beginnen!

Ruim twee jaar na ons eerste bezoek aan het gehucht op een heuvel in de Lot, gaan we volgende week beginnen met onze B&B. We nemen de honden en de kat mee, we doen nog een paar laatste dingen, en dan komen op 10 juli onze eerste gasten. Het is lang, twee jaar, maar er is zoveel gebeurd en veranderd dat we die tijd wel fijn vonden om alles te kunnen regelen.

Alleen al qua ideeën over de B&B. Die werden van groots en grootser, steeds kleiner en simpeler. De schuur werd niet plat gegooid om een nieuwe te bouwen, we hebben gewoon alleen het dak aangepast en het is super geworden. De vloeren werden niet uitgebikt om er beton te storten, we hebben er een paar leuke kleden op gelegd en het effect is veel gezelliger. De kamers zijn niet grondig gerenoveerd, want alles was eigenlijk prima en je kunt niet alles tegelijk. Bovendien, het leven speelt zich hier buiten af, je bent in de kamer alleen om te slapen en te douchen. Het zwembad wordt geen infinity pool, maar gewoon een fijn bad om baantjes te trekken. De bouw daarvan hebben we uitgesteld want we konden er onmogelijk de hele tijd bij zijn. Volgend seizoen hopelijk een prachtig bad met, in elk geval, een infinity uitzicht. 

We hebben twee jaar de tijd gehad om over details na te denken en uit te voeren. Elke keer als we erheen gingen hadden we weer een lijst: wat moet er mee, en wat moet er weer mee terug? (Snoeischaren, verhuisdozen, gereedschap…) Wat moeten we regelen en aanschaffen? (Vergunningen, water, gas, licht, een bankrekening, een maaitractor…) Wat kunnen we in Nederland alvast regelen? (Een website, een reserveringssysteem, social media, Franse les…) Welke klussen moeten er gedaan? (Hakken, slopen, snoeien, schilderen…) Welke spullen kunnen we in Nederland al missen? (Crocs, zomerkleren, buitentafel, de BBQ, wintersportspullen, kerstspullen en alles wat al jaren op zolder ligt…) Wat voor dingen moeten we voorlopig dan maar even dubbel hebben? (Een bed, een bank, een tafel…) Wat kan er nu alvast definitief weg? (Een heleboel boeken, oude administratie, de grote pianovleugel, het loodzware bureau, de nog zwaardere antieke kluis…)

Hier in Nederland is alles volgens plan verlopen. De oudste zoon is inmiddels al een tijdje op kamers en doet het prima. De tweede zoon heeft zijn draai gevonden in een baan. De derde zoon is geslaagd voor de middelbare school en gaat studeren in Maastricht. We wonen alleen nog steeds in ons prachtige huis bij Utrecht, want dat is nog niet verkocht. Het begint zowaar op een aflevering van “Ik Vertrek” te lijken. Dit hadden we zo niet bedacht maar het heeft ook voordelen. De jongste heeft al zijn examens in alle rust kunnen doen, zonder verhuizing tussendoor. En we konden op ons gemak bekijken welke spullen er mee moesten naar Frankrijk en welke nog konden blijven.We dachten dat Kerst 2017 de laatste in dit huis zou zijn, dus kerst 2018 hebben we in Frankrijk gevierd. Het zou leuk zijn als we met Kerst 2019 niet meer hoeven te kiezen.

In totaal zijn we een keer of tien daar geweest, eerst steeds als gast en sinds december 2018 als eigenaren. Zelden waren we alleen, want vrienden en familie kwamen graag helpen met allerlei klusjes. Wat een luxe! Al die extra handen! We werkten ons elke keer een slag in de rondte en na drie, vier dagen was iedereen bekaf. Maar wat gezellig om zoveel samen te doen, en vooral buiten. ’s Avonds lekker eten en drinken en niemand had behoefte aan televisie of internet. Een haardvuur in de winter en een tafel buiten in de lente was genoeg. We hopen dat iedereen blijft komen om ook wat van de omgeving te kunnen zien, want dat schoot er nogal bij in.

De eerste honderd overnachtingen staan geboekt en we hebben er ontzettend veel zin in. Nieuw beddengoed ligt klaar, de menu’s zijn samengesteld, de zonnebedden staan straks te wachten onder de parasols, er komen Fransen, Spanjaarden, Nederlanders, Belgen en Engelsen en tussendoor gaan we genieten van de overweldigende rust op onze heuvel. In september zijn we weer een tijdje in Nederland. A bientôt! 

Franse B&B gezocht (deel 2)

Franse B&B gezocht (deel 2)

Ik heb een hoop updates te delen, want er gebeurt hier van alles, maar laat ik het vandaag houden bij onze zoektocht naar een Franse B&B. Ons “Ik Vertrek” verhaal. Onze toekomstplannen. Spannend genoeg lijkt me. Het eerste verslag was ergens in september en toen begonnen we net met onze cursus Frans.

Inmiddels zijn we al wat stappen verder, en begint er zelfs lichte paniek toe te slaan. We zijn namelijk in Frankrijk geweest met Pasen, hebben er rondgereden en drie B&B’s van Nederlanders bezocht. Nummer drie, de laatste van het tripje, daar liggen we nu wakker van. Dat was niet de bedoeling! Het was een oriënterend tripje, we zouden alleen het landschap en de omgeving op ons in laten werken. We zouden pas over een jaar of drie echt gaan zoeken. We wilden nu vooral graag informatie van Nederlanders die dezelfde stap ooit gedaan hadden, maar dat we een beetje verliefd zouden worden lag nog helemaal niet in de planning. Natuurlijk staat -ie ook nog te koop. Dat was misschien op voorhand niet zo slim. We hadden ook alleen B&B’s kunnen bezoeken waarvan de eigenaren niet het plan hadden om te stoppen. Dan hadden we dezelfde informatie gekregen en waren we hooguit een beetje jaloers geworden. Maar nu lag daar ineens een levensgrote kans.

Kwam het omdat de zon die dag ineens was doorgebroken en de temperatuur met tien graden omhoog schoot? Was het die rivier die ons een ‘thuis’ gevoel gaf? Of was het puur de plek, op die heuvel, in dat gehucht? Zodra we er het erf betraden daalde er een soort helende rust op ons neer en we waren er de volgende dag niet weg te slaan. Pas onderweg naar het vliegveld beseften we dat we veel te lang waren blijven hangen. We scheurden als een debiel over de Franse plattelandsweggetjes om op tijd het vliegtuig terug te halen. Theo beduusd omdat zoiets hem nooit overkomt: te laat vertrekken voor een vlucht. En ik in de war maar vooral geconcentreerd voor me kijkend om naar niet te gaan spugen. Terwijl we juist de snelweg hadden vermeden om ook de Dordogne nog even rustig op ons te laten inwerken.

Ons nieuwe droomhuisje lig dus niet in de Auvergne, waar je zo mooi kunt paragliden en skiën, maar in een raar natuurgebied aan de Lot rivier. Waar vroeger wijn werd verbouwd maar waar nu alleen nog eiken willen groeien. Waar de bergen niet zo hoog zijn als we wensten, maar waar we wel de mooiste sterrenhemel ever zagen. Waar je alleen vogeltjes hoort fluiten en waar je heel ver kunt kijken over land dat er allemaal bij hoort. Waar je lekker kunt eten in het “mooiste dorp van Frankrijk”. En waar de huidige sympathieke eigenaren onze nieuwe buren zullen worden. Als… als…

Nu zitten we met de gebakken peren. Wat we destijds voor Klein Zuylenburg voelden, dat hebben we nu weer. We kunnen het niet uit ons hoofd zetten. Het is namelijk een B&B die gewoon af is, en klopt, en leuk en prachtig is gerenoveerd maar nog nét niet helemaal af zoals wij het zouden willen. Daar slaat de fantasie van op hol. Als we dit doorzetten dan gaat het hele “Ik Vertrek” plan er toch iets anders uitzien dan aanvankelijk de bedoeling was.

Waarom wilden we dit ook alweer? Worden we daar dan gelukkiger dan hier? Welnee. Is het gras daar groener? Zeker niet, niks sappiger dan een Hollands grasveldje. Zijn we zo gestresst in Nederland dat we daar rust hopen te vinden? Absoluut niet, hoewel we die totale stilte wel erg lekker vinden. Het is gewoon een nieuw avontuur, een andere fase, een enorme uitdaging, net zoals het grootbrengen van de kinderen dat is geweest. Een plan waar we nieuwe energie van krijgen omdat het veel spannender is dan te blijven zitten waar we zitten en te doen wat we al jaren doen. En we denken dat we er goed in zullen zijn.
Wordt vervolgd.