Verhuizen, verhuizen, verhuizen

Verhuizen, verhuizen, verhuizen

Terwijl wij de zomer op Pech Blanc doorbrachten, gebeurde er in Nederland helemaal niets. Ons huis stond nog steeds volop te shinen met een groot TE KOOP bord. Zoon 3 heeft daar nog even de B&B voortgezet met glorieuze beoordelingscijfers, alvorens hij naar de introductieweken van de Hotelschool Maastricht vertrok. Zoon 2 had grotendeels het rijk alleen in dat prachtige huis met 6 slaapkamers. Maar een telefoontje van de makelaar bleef uit. 

 

Totdat we begin september terug reden, toen stonden er ineens drie bezichtigingen voor die week in de agenda. Gelukkig, dat was een goede reden om terug naar Nederland te gaan, want we hadden eerlijk gezegd absoluut geen zin om Pech Blanc te verlaten, zonder te weten wanneer we er precies weer naartoe konden. Maar ineens ging het snel: het huis werd eindelijk verkocht en de overdracht kon eind oktober al plaatsvinden. Terwijl er nog gasten in de Nederlandse B&B kwamen tot 18 oktober hebben we alles op de rit gezet voor een drievoudige verhuizing. We konden tijdelijk een appartement huren in de stad om de winter te overbruggen, daar moesten spullen naartoe. De beste meubels moesten alvast naar Frankrijk en dan was er nog een gedeelte dat kon worden overgenomen door zoon 2, die inmiddels ook zelfstandige woonruimte had gevonden. De rest, wat met de dag meer werd, moest op marktplaats, naar de kringloop en naar de vuilstort. Het huis hing vol plakkers: UT, FR, ZOON 2, VUIL. Zoiets kun je niet uitbesteden. Dus we hebben alles zelf versjouwd. Wat een geluk dat we drie sterke zoons gemaakt hebben die ons konden helpen! 

 

Op de ochtend van 19 oktober vertrokken mijn laatste gasten van B&B Klein Zuylenburg. Een uur later had ik hun kamer volledig gestript en ingepakt. Onderwijl vroeg ik me af wanneer ik een trillip ging krijgen van het feit dat we hier weg gingen. En niet alleen uit dit huis, maar ook uit dit land. Dat ons gezin nu niet meer onder één dak zou wonen, en dat alles hier een herinnering zou worden. Maar de trillip is niet gekomen. Ik was zo blij dat we eindelijk konden doorpakken. Het had zo lang geduurd. De trillip was er toen we in Pech Blanc kennismaakten met de Franse buren. Dat was het moment dat ik besefte dat  het dus echt ging gebeuren, maar dat is inmiddels al bijna twee jaar geleden. Vlak voor de overdracht van Klein Zuylenburg zijn we naar Pech Blanc gereden, weer met een bus vol spullen. Vrijdag heen, maandag terug.  Ons appartementje in Utrecht hadden we inmiddels ingericht. Zoon 2 sliep nog in het grote huis met alleen het hoognodige want zijn appartement werd nog  gerenoveerd. Vlak voor eind oktober was dat ook klaar. Ik ben nog het lege huis gaan schoonmaken en toen trok ik voor de laatste keer de deur achter me dicht. 

 

Nu zijn we nog niet helemaal uit verhuisd; Zoon 1 heeft het plan opgevat ook te gaan verkassen, van een studentenhuis naar een appartement, dat gebeurt deze maand. En zoon 3 woont nu op een campus maar moet per februari een woonruimte in Maastricht zien te vinden (tips welkom). Verder is Theo bezig met het afwikkelen en overdragen van zijn aandeel in de zaak, wordt er op Pech Blanc inmiddels een zwembad gebouwd en ben ik langzaam maar zeker aan het wennen aan een periode van niks doen. Geen gasten, geen werk, nauwelijks huishouden, geen verhuizingen. 

 

Als alles gedaan is, dit voorjaar hopelijk, zeggen we onze tijdelijke woonruimte op (nog een laatste verhuizinkje richting Frankrijk)) en gaan we maar eens voelen hoe het is, het Franse leven, zonder back-up in Nederland. 

 

Vanaf 7 april zijn we helemaal uitgerust en geïnstalleerd en is Pech Blanc weer geopend voor gasten! We zullen zorgen dat het zwembad klaar is! A bientôt!

 

Op Losse Schroeven

Op Losse Schroeven

Op Losse Schroeven

Ik kom nu regelmatig mensen tegen die hebben gelezen of gehoord dat we naar Frankrijk willen en die verbaasd zeggen “Hee ben je er nog? Ik dacht dat jullie gingen verhuizen?”

Maar zo’n plan vergt voorbereiding, mensen. Je kunt niet van de ene op de andere dag weggaan als je hier een gezin hebt met nog drie inwonende zonen, twee honden en een kat, een hypotheek, een eigen bedrijf, een B&B met gasten die al een half jaar vooruit geboekt hebben en familieleden en vrienden die nog aan het idee moeten wennen. Dus het is een plan dat over een lange tijd is uitgesmeerd. Daar hou ik niet zo van,  maar het is niet anders. Als er maar stapje voor stapje actie is, dan hou ik het wel vol.

De eerste stappen zijn gezet: de makelaar is ingeschakeld en de foto’s zijn gemaakt. “Wat wonen jullie hier schitterend”, zei de fotograaf.. “Ja, hou maar op”, riep ik meteen. Er zijn drone opnames gemaakt. Plattegronden zijn ingemeten en getekend. “Wat een uniek en prachtig huis is dit”, zei de tekenaar… Sja. Ik wil het allemaal niet horen, want straks krijg ik nog spijt. Ons droomhuis staat te koop. Het huis waarvan we twaalf jaar geleden dachten dat we er nooit meer weg zouden willen.

Dat is dus het plan: zodra ons huis verkocht is kopen we het huis in Frankrijk. Dan gaan we er een zwembad aan laten leggen en hopen we in de zomer van 2019 onze eerste gasten te ontvangen. Intussen moeten we hier rond Utrecht ook nog een huis zoeken waar we met de jongens kunnen wonen als we in Nederland verblijven, wat we de komende drie jaar nog veelvuldig zullen doen, buiten het hoogseizoen. De jongens zijn namelijk nog bezig met school en studie. Ergens tussen de bedrijven door moeten we natuurlijk nog allerlei dingen in Frankrijk regelen (ik wil nog niet precies weten wát allemaal), Theo moet zijn eigen zaak draaiende houden en ik zal een nieuwe website en het reserveringssysteem maken.

Omdat we nu niet veel meer kunnen doen dan afwachten, ben ik maar vast in gedachten een zwembad in Frankrijk aan het aanleggen, de kamers aan het inrichten, de auto aan het inruilen en af en toe doe ik een heuse aankoop. Ik vond dat ik een aanbieding van beddengoed niet kon laten liggen, ik heb gewoon tien dekbedovertrekken gekocht. Die staan nu in een doos ergens in een hoekje want ik ga ze waarschijnlijk pas in de zomer van 2019 gebruiken. Ontzettend onhandig eigenlijk want er moeten juist spullen weg. Dit grote huis staat al veel te vol.

Maar onze eettafel, die we daar niet meer nodig hebben, want er zijn al eettafels, die kan ik wel weg doen, maar ik kan hem daar ook onder de overkapping zetten zodat we buiten kunnen eten. En guess what; ik heb exact dezelfde tafel op marktplaats gevonden, voor een prikkie. Die gaan we zondag ophalen en opslaan, en dan hebben we straks een tafel van vier en een halve meter met ruimte voor 14 mensen. Ohhhh, wat heb ik er zin in!!

Wat ook ontzettend leuk is, is zwembaden bekijken. Op Pinterest, Instagram en op websites van zwembadbouwers. Ik heb zelfs al in het Frans een offerte voor een “piscine à débordement”, oftewel een infinity pool liggen. Maar het is maar goed dat we ruim in onze tijd zitten, want dat idee heb ik inmiddels bijgesteld naar iets wat meer bij een eenvoudige boerenhoeve past. Soms vraag ik me af of we ooit zelf de tijd zullen hebben om er in te zwemmen, het is voornamelijk voor de gasten, maar hoe heerlijk zou het zijn; even pauze en dan in je eigen zwembad kunnen plonsen?

Kijk, zo kom ik de dagen wel door. Ik laat uiteraard de financiële  en fiscale (=saaie) zaken aan Theo over. Het is een raar gevoel, we hebben alles op losse schroeven gezet, dat is wel spannend. Het voelt alsof we al half in Frankrijk wonen, maar er kan best nog van alles misgaan of tussen komen. En toch: no guts no glory, en we hebben er eigenlijk alle vertrouwen in.

Nieuwsgierig waar we naar toe gaan? Zie PechBlanc.com. Overigens is B&B Klein Zuylenburg nog gewoon te boeken, per maand vooruit.

TO BE CONTINUED