Corona zomer 2020

Corona zomer 2020

Het is eind augustus, de temperatuur daalt ineens, de boekingen houden op en de Fransen moeten weer werken en naar school. Het begon bizar, onze vestiging in Frankrijk. We waren hier nog geen vijf dagen goed en wel ingetrokken of het land ging op slot en we mochten de deur niet meer uit. Toch hebben we genoten tijdens de lockdown. Het was heerlijk weer, we hadden tientallen klusjes te doen waar we alle tijd voor hadden en we hadden de ruimte om ons heen. We konden kilometers wandelen zonder een mens tegen te komen. We Facetimeden zoals iedereen ineens ging Facetimen. We sliepen uit, we kookten zelf en aten elke dag op een andere plek rondom het huis. Het enige vervelende was dat de boekingen werden geannuleerd. Na april werd ineens mei heel leeg en toen daarna ook de reserveringen van juni geschrapt werden begonnen we ons wel zorgen te maken. Het zal toch niet dat het hele seizoen uitgevlakt wordt? Maar na 15 juni, toen de grenzen opengesteld werden en de Fransen weer mochten rondreizen barstte het los. Ik heb in die dagen veel achter de computer gezeten, er kwamen enorm veel aanvragen en reserveringen tegelijk binnen.

 

In no time zaten alle kamers tot ver in augustus vol. Alleen maar Fransen. Een paar Belgen. En de Nederlanders die kwamen waren voornamelijk vrienden en bekenden. De restaurants liepen vol, in Saint Cirq-Lapopie kon je over de hoofden lopen, er werden in Rocamadour mondkapjes verplicht vanwege te grote drukte en je kon nergens meer terecht zonder reservering. De grotten van Padirac en Pech Merle, een kanotocht over de Célé; je moest het dagen van tevoren bedenken en regelen. En wij verschoonden bedden en kamers, maakten tientallen ontbijtjes, bakten en kookten vier avonden in de week voor een volle tafel, zagen wel vijfhonderd mensen aankomen en vertrekken en spraken steeds makkelijker Frans. Tussen het werk door wilden we ook nog graag lunchen of dineren en leuke dingen doen met de vrienden die langs kwamen. En zo zaten we elke dag aan een drie-gangen maaltijd en sowieso aan de wijn. Met mate, dat wel, want we hadden wel door dat het anders niet vol te houden was. Want er was meer:

 

Het werd veertig graden en we kochten er ventilatoren bij, vooral in de keuken. 

 

Er gingen kamerwisselingen mis waardoor we er een bed bij moesten kopen.  

 

We kregen mooie reviews maar ook één hele slechte waar we behoorlijk van uit ons doen waren. 

 

We zetten een nieuwe tent in de tuin voor de kinderen om langs te kunnen komen. 

 

We hadden extra werk aan het zwembad en vooral aan het alarm dat meerdere keren per dag af ging omdat iemand de instructies vergat, of door de wind.

 

We hoorden dat er ’s nachts een knaagdier onder de dakpannen heen er weer rende. 

 

We hadden een wespennest. 

 

De wasmachine hield er af en toe spontaan mee op. 

 

We hebben twee keer buiten gegeten terwijl het keihard regende en onweerde en de regenton als een dolle overstroomde.

 

We moesten er tafels bij zetten omdat de groep eters te groot werd.

 

We hadden een peuter te gast die alles door de ontbijtkamer smeet.

 

Een keer liep er water langs de keukenmuur, doordat de douche in kamer vijf overstroomde. Natuurlijk vlak voordat het diner begon. 

 

Het servies werd steeds minder doordat er overal stukjes af braken. 

 

Het gaspedaal van onze 2CV liet los terwijl onze zoon ermee aan het toeren was. Toen hij een paar dagen later met de Toyota weg ging vergat hij te tanken… 

 

De kippen die in de lente zo braaf waren maar in de hitte begonnen met het omspitten van de kruidentuin en die bij voorkeur op het Perzische tapijt hun drol deden. 

 

Honden die te gast waren en achter de kippen aan renden. 

 

Een pakket moest nagestuurd worden omdat een gast kledingstukken aan de waslijn was vergeten. 

 

De sleutel van kamer 2 die, na lang rond mailen naar verschillende gasten, in Spanje bleek te liggen. We hopen dat we hem binnenkort weer terug hebben want die sleutelhanger is zo leuk. 

 

Een baby die ’s nachts alles wakker schreeuwde omdat zijn ouders de babyvoeding in de auto hadden laten liggen. Die auto stond nog bij kasteel Cénevières waar ze een bruiloft hadden gehad en ze waren met een taxi naar huis gekomen. 

 

De taxichauffeur die op zondagochtend vroeg de telefoon niet opnam en Theo dus maar met de vader van de baby naar Cénevières reed. 

 

De 200 gigabytes aan Wifi die er doorheen waren gejaagd voordat de maand om was. 

 

Niet zo gek dat we regelmatig tussen de middag in slaap vielen. Maar we hebben ook dagen gehad dat er niemand in- of uit ging checken, dat we dus nauwelijks werk hadden en zomaar uren aan het zwembad konden liggen. We hebben een dag zomaar Conques kunnen bezoeken. We konden bijna elke zondag even naar de markt in Limogne-en-Quercy, voor boodschappen maar ook voor een koffie, een luchtig jurkje of de lekkere worst met noten. We vonden elke ochtend de bestelling van de bakker voor onze voordeur en verse eieren in het kippenhok. We hebben ontzettend veel Frans bijgeleerd. We hadden leuke diners en soms werd er spontaan gitaar gespeeld. Op vrije avonden gingen we zelf uit eten. Iedereen heeft hier genoten van de rust om ons huis, de natuur en de waanzinnige sterrenhemel. En zo vergat iedereen even de pandemie. Vorig jaar moesten we half september weer “naar huis” zonder te weten wanneer we weer terug konden naar Frankrijk. Nu blijven we, en dat is heerlijk, met de wetenschap dat in de zomer de B&B in elk geval hartstikke goed loopt, ondanks Corona. 

 

We gaan beginnen!

Ruim twee jaar na ons eerste bezoek aan het gehucht op een heuvel in de Lot, gaan we volgende week beginnen met onze B&B. We nemen de honden en de kat mee, we doen nog een paar laatste dingen, en dan komen op 10 juli onze eerste gasten. Het is lang, twee jaar, maar er is zoveel gebeurd en veranderd dat we die tijd wel fijn vonden om alles te kunnen regelen.

Alleen al qua ideeën over de B&B. Die werden van groots en grootser, steeds kleiner en simpeler. De schuur werd niet plat gegooid om een nieuwe te bouwen, we hebben gewoon alleen het dak aangepast en het is super geworden. De vloeren werden niet uitgebikt om er beton te storten, we hebben er een paar leuke kleden op gelegd en het effect is veel gezelliger. De kamers zijn niet grondig gerenoveerd, want alles was eigenlijk prima en je kunt niet alles tegelijk. Bovendien, het leven speelt zich hier buiten af, je bent in de kamer alleen om te slapen en te douchen. Het zwembad wordt geen infinity pool, maar gewoon een fijn bad om baantjes te trekken. De bouw daarvan hebben we uitgesteld want we konden er onmogelijk de hele tijd bij zijn. Volgend seizoen hopelijk een prachtig bad met, in elk geval, een infinity uitzicht. 

We hebben twee jaar de tijd gehad om over details na te denken en uit te voeren. Elke keer als we erheen gingen hadden we weer een lijst: wat moet er mee, en wat moet er weer mee terug? (Snoeischaren, verhuisdozen, gereedschap…) Wat moeten we regelen en aanschaffen? (Vergunningen, water, gas, licht, een bankrekening, een maaitractor…) Wat kunnen we in Nederland alvast regelen? (Een website, een reserveringssysteem, social media, Franse les…) Welke klussen moeten er gedaan? (Hakken, slopen, snoeien, schilderen…) Welke spullen kunnen we in Nederland al missen? (Crocs, zomerkleren, buitentafel, de BBQ, wintersportspullen, kerstspullen en alles wat al jaren op zolder ligt…) Wat voor dingen moeten we voorlopig dan maar even dubbel hebben? (Een bed, een bank, een tafel…) Wat kan er nu alvast definitief weg? (Een heleboel boeken, oude administratie, de grote pianovleugel, het loodzware bureau, de nog zwaardere antieke kluis…)

Hier in Nederland is alles volgens plan verlopen. De oudste zoon is inmiddels al een tijdje op kamers en doet het prima. De tweede zoon heeft zijn draai gevonden in een baan. De derde zoon is geslaagd voor de middelbare school en gaat studeren in Maastricht. We wonen alleen nog steeds in ons prachtige huis bij Utrecht, want dat is nog niet verkocht. Het begint zowaar op een aflevering van “Ik Vertrek” te lijken. Dit hadden we zo niet bedacht maar het heeft ook voordelen. De jongste heeft al zijn examens in alle rust kunnen doen, zonder verhuizing tussendoor. En we konden op ons gemak bekijken welke spullen er mee moesten naar Frankrijk en welke nog konden blijven.We dachten dat Kerst 2017 de laatste in dit huis zou zijn, dus kerst 2018 hebben we in Frankrijk gevierd. Het zou leuk zijn als we met Kerst 2019 niet meer hoeven te kiezen.

In totaal zijn we een keer of tien daar geweest, eerst steeds als gast en sinds december 2018 als eigenaren. Zelden waren we alleen, want vrienden en familie kwamen graag helpen met allerlei klusjes. Wat een luxe! Al die extra handen! We werkten ons elke keer een slag in de rondte en na drie, vier dagen was iedereen bekaf. Maar wat gezellig om zoveel samen te doen, en vooral buiten. ’s Avonds lekker eten en drinken en niemand had behoefte aan televisie of internet. Een haardvuur in de winter en een tafel buiten in de lente was genoeg. We hopen dat iedereen blijft komen om ook wat van de omgeving te kunnen zien, want dat schoot er nogal bij in.

De eerste honderd overnachtingen staan geboekt en we hebben er ontzettend veel zin in. Nieuw beddengoed ligt klaar, de menu’s zijn samengesteld, de zonnebedden staan straks te wachten onder de parasols, er komen Fransen, Spanjaarden, Nederlanders, Belgen en Engelsen en tussendoor gaan we genieten van de overweldigende rust op onze heuvel. In september zijn we weer een tijdje in Nederland. A bientôt!