Holland promotion

Holland promotion

Français
La première année à Pech Blanc, 2019, toute notre attention s’est portée sur la construction de la piscine et l’aménagement de la grande grange en salon et salle à manger. Nous avons également construit le parking. L’année suivante, un entretien a été nécessaire sur tous les volets extérieurs, les portes et les cadres. Ensuite, nous avons porté un regard critique sur la disposition des pièces. Nous avons remplacé des meubles, remis à neuf et acheté de grands tapis. Il devait aussi y avoir quelque chose sur les murs. Nous avons remarqué que beaucoup de Néerlandais connaissent bien la France, mais que peu de Français ont visité les Pays-Bas. Nous avons donc opté pour la promotion éhontée de la Hollande. Dans chaque chambre un tableau d’un vrai maître hollandais. Les voici:
Nederlands
Het eerste jaar ging al onze aandacht uit naar de aanleg van het zwembad en de inrichting van de grote overkapping als lounge en diner plek. We hebben toen ook de parkeerplaats aangelegd. Het jaar daarop was er onderhoud nodig aan alle buitenluiken, deuren en kozijnen. Daarna zijn we eens kritisch gaan kijken naar de inrichting van de kamers. We hebben meubels vervangen, opgeknapt en grote kleden gekocht. Er moest ook iets aan de muren. Het was ons opgevallen dat veel Nederlanders Frankrijk goed kennen, maar dat er niet zoveel Fransen zijn die Nederland bezocht hebben. Dus we hebben gekozen voor schaamteloze Holland promotie. In elke kamer een schilderij van een echte Hollandse Meester. Dit zijn ze:
English
In the first year in Pech Blanc, 2019, all our attention was focused on the construction of the swimming pool and the layout of the large barn as a lounge and dining area. We also built the parking lot. The following year maintenance was required on all exterior shutters, doors and frames. Then we took a critical look at the layout of the rooms. We have replaced furniture, refurbished and bought large rugs. There had to be something on the walls, too. We noticed that many Dutch people know France well, but that not many French people have visited the Netherlands. So we opted for shameless Holland promotion. In every room a painting by a real Dutch Master. Here they are:
Español
En el primer año en Pech Blanc, 2019, toda nuestra atención se centró en la construcción de la piscina y el diseño del gran granero como sala de estar y comedor. También construimos el estacionamiento. Al año siguiente se requirió mantenimiento en todas las persianas, puertas y marcos exteriores. Luego echamos un vistazo crítico a la distribución de las habitaciones. Hemos cambiado muebles, reformado y comprado grandes alfombras. También tenía que haber algo en las paredes. Nos dimos cuenta de que muchos holandeses conocen bien Francia, pero que no muchos franceses han visitado los Países Bajos. Así que optamos por la desvergonzada promoción de Holanda. En cada habitación, una pintura de un verdadero maestro holandés. Aquí están:
Français
Le Taureau
Peinture de Paulus Potter, 1647

dans les chambres Truffe et Melon

Le Taureau est une peinture du peintre hollandais Paulus Potter. Le tableau mesure 2,35 × 3,39 mètres. Il a été peint en 1647, alors que Potter avait environ 21 ans. Le tableau se trouve au Mauritshuis à La Haye. Ce qui rend The Bull si spécial, c’est le fait que Potter a représenté quelque chose d’aussi ordinaire qu’un taureau dans un si grand format – c’était sans précédent. Et que – malgré sa taille – il accordait beaucoup d’attention aux moindres détails, comme l’alouette dans le ciel, la lumière du soleil sur le pré, les mouches autour du dos du taureau et les moustaches de la vache. Ce tableau est devenu la figure de proue de la peinture naturaliste hollandaise.

Nederlands
De Stier

Schilderij van Paulus Potter, 1647

in kamer Truffe en Melon

De stier is een schilderij van de Nederlandse kunstschilder Paulus Potter. Het schilderij meet 2,35 × 3,39 meter. Het is geschilderd in 1647, toen Potter ongeveer 21 jaar was. Het schilderij bevindt zich in het Mauritshuis in Den Haag. Wat De stier zo bijzonder maakt, is het feit dat Potter op dit grote formaat zoiets gewoons als een stier weergaf – dat was ongekend. En dat hij – ondanks dat formaat – veel aandacht besteedde aan de kleinste details, zoals de leeuwerik in de lucht, het zonlicht op de wei, de vliegen rond de stierenrug en de snorharen van de koe. Daarmee werd dit schilderij het boegbeeld van de Hollandse naturalistische schilderkunst.

English
The Bull

Painting by Paulus Potter, 1647

in the rooms Truffe and Melon

The bull is a painting by the Dutch painter Paulus Potter. The painting measures 2.35 × 3.39 meters. It was painted in 1647, when Potter was about 21 years old. The painting is in the Mauritshuis in The Hague. What makes The Bull so special is the fact that Potter depicted something as ordinary as a bull in such a large format – that was unprecedented. And that – despite its size – he paid a lot of attention to the smallest details, such as the lark in the sky, the sunlight on the meadow, the flies around the bull’s back and the whiskers of the cow. This painting became the figurehead of Dutch naturalistic painting.

Español
El Toro
Pintura de Paulus Potter, 1647

en las habitaciones Truffe y Melon

El toro es una pintura del pintor holandés Paulus Potter. El cuadro mide 2,35 × 3,39 metros. Fue pintado en 1647, cuando Potter tenía unos 21 años. El cuadro se encuentra en el Mauritshuis de La Haya. Lo que hace que El toro sea tan especial es el hecho de que Potter representara algo tan común como un toro en un formato tan grande, algo sin precedentes. Y que -a pesar de su tamaño- prestó mucha atención a los detalles más pequeños, como la alondra en el cielo, la luz del sol en el prado, las moscas en el lomo del toro y los bigotes de la vaca. Esta pintura se convirtió en la figura decorativa de la pintura naturalista holandesa.

Français

Le Chardonneret

Peinture de Carel Fabritius, 1654

dans la chambre Chêne

Le chardonneret est un tableau du peintre néerlandais Carel Fabritius de 1654. Il fait partie de la collection du Mauritshuis à La Haye depuis 1896. Un chardonneret est assis, une chaîne à la patte, sur sa mangeoire. Les chardonnerets étaient populaires comme animaux de compagnie parce que vous pouviez leur apprendre à puiser de l’eau dans un bol à l’aide d’un seau miniature. C’est l’une des rares œuvres de Fabritius connues. Il a peint le chardonneret avec des coups de pinceau bien visibles. Il marqua l’aile avec une épaisse peinture jaune, qu’il gratta avec le dos de son pinceau.
Carel Fabritius est généralement considéré comme l’élève le plus talentueux de Rembrandt, pour lequel Vincent van Gogh, entre autres, a exprimé son admiration. Fabritius a peint des peintures d’histoire, des portraits, des natures mortes et des paysages urbains. Son intérêt pour la lumière, la perspective et le trompe-l’œil fait de lui l’un des fondateurs de l’école dite de Delft, dont Johannes Vermeer est le représentant le plus connu.
Sa carrière de peintre prend fin brusquement en 1654, lorsqu’il meurt lors de l’explosion de la fabrique de poudre à canon de Delft. Il est probable qu’une partie de son œuvre ait été perdue dans ce désastre. A notre connaissance, une quinzaine de tableaux et une dizaine de dessins ont été conservés.

Nederlands

Het Puttertje

Schilderij van Carel Fabritius, 1654

in kamer Chêne

Het puttertje is een schilderij van de Nederlandse schilder Carel Fabritius uit 1654. Het behoort sinds 1896 tot de collectie van het Mauritshuis in Den Haag. Een distelvink zit, met een ketting aan zijn pootje, op zijn voederbakje. Distelvinken waren populair als huisdier, omdat je ze kon leren zelf met een miniatuuremmertje water uit een bakje putten. Vandaar dat ze puttertjes worden genoemd.

Dit is een van de weinige werken van Fabritius, die bekend zijn. Hij schilderde het puttertje met duidelijk zichtbare penseelstreken. De vleugel gaf hij aan met dikke gele verf, waar hij met de achterkant van zijn penseel een kras in zette. Carel Fabritius wordt algemeen beschouwd als Rembrandts meest getalenteerde leerling, voor wie onder anderen Vincent van Gogh zijn bewondering uitsprak. Fabritius schilderde historiestukken, portretten, stillevens en stadsgezichten. Door zijn belangstelling voor lichtval, perspectief en trompe-l’oeil was hij een van de grondleggers van de zogenoemde Delftse school waarvan Johannes Vermeer de bekendste vertegenwoordiger is.

Aan zijn schildercarrière kwam in 1654 abrupt een einde, toen hij omkwam tijdens de ontploffing van het Delftse kruitmagazijn. Waarschijnlijk is een deel van zijn werk door deze ramp verloren gegaan. Voor zover bekend zijn er zo’n vijftien schilderijen en een twaalftal tekeningen bewaard gebleven.

English

The Goldfinch

Painting by Carel Fabritius, 1654

in room Chêne

The goldfinch is a painting by the Dutch painter Carel Fabritius from 1654. It has been part of the collection of the Mauritshuis in The Hague since 1896. A goldfinch sits, with a chain on its leg, on its feeder. Goldfinches were popular as pets because you could teach them to draw water from a bowl using a miniature bucket. This is one of the few works by Fabritius that are known. He painted the goldfinch with clearly visible brushstrokes. He marked the wing with thick yellow paint, which he scratched with the back of his brush.

Carel Fabritius is generally regarded as Rembrandt’s most talented pupil, for whom Vincent van Gogh, among others, expressed his admiration. Fabritius painted history paintings, portraits, still lifes and cityscapes. His interest in light, perspective and trompe-l’oeil made him one of the founders of the so-called Delft school, of which Johannes Vermeer is the best-known representative.

His painting career came to an abrupt end in 1654, when he died during the explosion of the gunpowder factory in Delft. It is probable that part of his work was lost in this disaster. As far as is known, about fifteen paintings and a dozen drawings have been preserved.

Español

El Jilguero
Pintura de Carel Fabritius, 1654

en la habitación Chêne

El jilguero es una pintura del pintor holandés Carel Fabritius de 1654. Forma parte de la colección del Mauritshuis de La Haya desde 1896. Un jilguero se sienta, con una cadena en la pata, sobre su comedero. Los jilgueros eran populares como mascotas porque podías enseñarles a sacar agua de un recipiente con un balde en miniatura. Esta es una de las pocas obras de Fabritius que se conocen. Pintó el jilguero con pinceladas claramente visibles. Marcó el ala con pintura amarilla espesa, que rascó con el dorso de su pincel.
Carel Fabritius es generalmente considerado como el alumno más talentoso de Rembrandt, por quien Vincent van Gogh, entre otros, expresó su admiración. Fabritius pintó cuadros de historia, retratos, naturalezas muertas y paisajes urbanos. Su interés por la luz, la perspectiva y el trampantojo le convirtieron en uno de los fundadores de la llamada escuela de Delft, de la que Johannes Vermeer es el representante más conocido.
Su carrera como pintor tuvo un final abrupto en 1654, cuando murió durante la explosión de la fábrica de pólvora en Delft. Es probable que parte de su obra se perdiera en este desastre. Hasta donde se sabe, se conservan unas quince pinturas y una docena de dibujos.

Français

Nature Morte aux Fleurs 

Peinture de Hans Bollongier, 1639

dans la chambre Noix

Nature morte aux fleurs est un tableau de Hans Bollongier conservé au Rijksmuseum d’Amsterdam. Il a vécu et travaillé à Haarlem. Il était l’un des rares peintres de natures mortes de fleurs dans cette ville. Cependant, certaines pièces de genre sont également connues de lui. Il avait un style très personnel, qui se caractérise par un fort contraste entre le clair et l’obscur

Nederlands

Stilleven met bloemen

Schilderij van Hans Bollongier, 1639

in kamer Noix

Stilleven met bloemen is een schilderij van Hans Bollongier in het Rijksmuseum in Amsterdam. Hij woonde en werkte in Haarlem. Hij was een van de weinige schilders van bloemstillevens in die stad. Van hem zijn echter ook enkele genrestukken bekend. Hij had een zeer persoonlijke stijl, die onder meer gekenmerkt wordt door een sterke licht-donker tegenstelling 

English

Still Life with Flowers

Painting by Hans Bollongier, 1639

in room Noix

Still Life with Flowers is a painting by Hans Bollongier in the Rijksmuseum in Amsterdam. He lived and worked in Haarlem. He was one of the few painters of flower still lifes in that city. However, some genre pieces are also known by him. He had a very personal style, which is characterized by a strong contrast between light and dark

Español

Bodegón con flores

Pintura de Hans Bollongier, 1639

en la habitación Noix

Bodegón con flores es una pintura de Hans Bollongier conservada en el Rijksmuseum de Ámsterdam. Vivió y trabajó en Haarlem. Fue uno de los pocos pintores de bodegones de flores en esta ciudad. Sin embargo, también le son conocidas algunas obras de teatro de género. Tenía un estilo muy personal, que se caracteriza por un fuerte contraste entre la luz y la oscuridad.

Français

Un Moulin sur un Canal de Polder, dit “Au mois de juillet”

Peinture de Constant Gabriel, 1889

dans la chambre Safran

Il a été peint vers 1889, huile sur toile, mesure 102 x 66 centimètres. Exposée au Rijksmuseum d’Amsterdam.

“Notre pays est gras et coloré. Je le répète, notre pays n’est pas gris, même par temps gris, les dunes ne sont pas grises non plus”, écrit Constant Gabriel dans une lettre. Contrairement à de nombreux peintres de l’école de La Haye, il aimait peindre une belle journée d’été. Dans ce tableau il y a sont même deux : l’herbe, le ciel et le moulin se reflètent dans l’eau.

Nederlands

Een Molen aan een Poldervaart, bekend als ‘In de maand juli’

Schilderij van Constant Gabriël, 1889

in de kamer Safran

Het is geschilderd in circa 1889, olieverf op linnen, 102 x 66 centimeter groot. Te zien in het Rijksmuseum in Amsterdam.

‘Ons land is gekleurd-sappig-vet. Ik herhaal het, ons land is niet grijs, zelfs niet bij grijs weer, de duinen zijn ook niet grijs’, schreef Constant Gabriël in een brief. In tegenstelling tot veel schilders van de Haagse School schilderde hij graag een mooie zomerdag. Op dit schilderij staan er zelfs twee: het gras, de lucht en de molen worden weerspiegeld in het water.

 

English

A Mill on a Polder Canal, known as ‘In the month of July’

Painting of Constant Gabriel, 1889

in room Safran

It was painted in circa 1889, oil on canvas, measures 102 x 66 centimeters. On display at the Rijksmuseum in Amsterdam.

“Our country is colored-juicy-fat. I repeat, our country is not gray, even in gray weather, the dunes are not gray either,” wrote Constant Gabriel in a letter. Unlike many painters of the Hague School, he liked to paint a beautiful summer day. In this painting there are even two: the grass, the sky and the mill are reflected in the water.

Español

Un Molino en un Canal de Pólder, conocido como “En el mes de julio”

Pintura de Constant Gabriel, 1889

en la habitación Safran

Fue pintado hacia 1889, óleo sobre lienzo, mide 102 x 66 centímetros. Expuesto en el Rijksmuseum de Ámsterdam.

“Nuestro país es audaz y colorido. Repito, nuestro país no es gris, incluso en clima gris, las dunas tampoco son grises”, escribió Constant Gabriel en una carta. A diferencia de muchos pintores de la Escuela de La Haya, disfrutaba pintando un hermoso día de verano. En este cuadro hay incluso dos: la hierba, el cielo y el molino se reflejan en el agua.

Jammer dat er Fransen wonen

Jammer dat er Fransen wonen

Frankrijk? Prachtig land hoor, alleen jammer dat er Fransen wonen. Die uitspraak heb ik best vaak gehoord. Maar ik ben het er zo níet mee eens. Misschien reageren Fransen wat korzelig op horkerige Nederlanders, dat kan ik begrijpen. Vergeleken met de meeste Fransen zijn Nederlanders namelijk best lomp en onbeleefd. Ze spreken je hier nog aan met twee woorden, het is nooit zomaar “Bonjour”, maar “Bonjour Madame, Monsieur”. Ze wensen je altijd een fijne dag, namiddag, avond of nacht. Als je iets voor ze doet wat niet per sé gevraagd werd is het niet kortweg “bedankt” maar “Oh dat is erg aardig van u, hartelijk dank!” Het zijn altijd volzinnen. En je bent tot in lengte van dagen “U”, en nooit zo makkelijk een “Je”. Ik vind het echt opvallend.

Wat ik hier erg charmant vind is de algemene reactie op “Merci.” Dat is niet zoals elders in Frankrijk “de rien”, of “je vous en prie” (geen dank), maar “avec plaisir”. Wat dus zoiets betekent als “Graag Gedaan” maar nog “Met Plezier” ook.  

We waren een paar dagen op vakantie. Zoals ik in een ander stukje al schreef zijn onze vakanties tegenwoordig niet ver van huis. We reden twee uur naar een ander gebied: de Aubrac. Het is een vrij vlak gebied in het Centraal Massief, hoog en leeg en rauw, maar met het weer dat wij hadden was het prachtig: er lag sneeuw en de zon scheen volop. Bovendien zijn er een paar ski stations, klein, maar ook super rustig. In elk geval waren we helemaal onder de Fransen en we hebben ons best gedaan om zoveel mogelijk gesprekken aan te knopen. We zitten namelijk al enige maanden op elkaars lip zonder gasten, dus met onze taalvaardigheid schiet het niet op zo. En weer viel het ons op hoe vreselijk aardig ze allemaal waren. 

De uitbater van het restaurant, waar we als enigen een tafeltje gereserveerd bleken te hebben, had speciaal voor ons het vuur hoog opgepookt in zijn Godin kachel. Hij waarschuwde ons vooraf dat zijn betaalautomaat niet werkte. Maar we konden morgen wel even komen afrekenen als we dan nog in de buurt waren. Wat een vertrouwen. 

De wandelaars die we tegenkwamen op de besneeuwde hoogvlakte waren aan het picknicken. We hadden de honden mee en die hadden natuurlijk feilloos in de gaten dat daar iets eetbaars te halen viel. Klein voordeel is wellicht dat we twee honden hebben die ze hier niet kennen. Een Friese Stabij is zo’n typisch Nederlands ras dat er altijd wel naar gevraagd wordt. Het is makkelijk contact maken als je opvallende huisdieren hebt. Maar in dit geval vreesde ik een boze Fransman, eentje die me de les zou lezen dat we de honden beter hadden moeten opvoeden of iets dergelijks. Ik zou het nog begrijpen ook. Maar hij bleek te vragen of wij het goed vonden als hij ze een stukje kaas gaf. 

Een wandeling later kwam ons een stel langlaufers tegemoet. We hadden ergens gelezen dat je niet met honden op langlauf paden mocht wandelen, dus toen dit koppel stil moest houden omdat die twee Friese Stabijs van ons precies in hun spoor liepen was ik alweer huiverig voor een opgeheven vingertje. Maar nee hoor. Ze hielden stil om even te praten, eerst tegen de honden en toen tegen ons. We kregen een uitgebreide omschrijving van de mogelijkheden op de route. Ze verzuchtten hoe heerlijk het was met die zon en dat konden wij natuurlijk alleen maar beamen. En wederom was het “Bonne continuation monsieur-dame, bon après-midi, au revoir!”

De man die me hielp bij de ski lift deed alles “avec plaisir” én met een glimlach. De ober van het restaurant stak uitgebreid van wal over hoe graag hij naar Amsterdam ging en wat een toffe food-trucks Nederland heeft. 

Dus hoe komt het toch dat ik steeds een nare opmerking verwacht als ik door onbekenden wordt aangesproken? Is dat door de ervaringen, met de honden vooral? Is het mijn geweten? Of letten Nederlanders veel meer op elkaar, met name op wat wel en niet mag? En zijn de Fransen op het platteland van “leven en laten leven”? Is dat omdat ze meer tijd hebben? Of komt het omdat wij het nog steeds tof vinden dat de mensen hier dit mooie land met ons willen delen, en dat we de Fransen dus ook vriendelijk benaderen? Of kwam het gewoon door de zon?

Het zal waarschijnlijk een combinatie van dit alles zijn. Misschien is er een relatie tussen stress en vriendelijkheid. Of bevolkingsdichtheid en vriendelijkheid. In Parijs zijn mensen over het algemeen minder vriendelijk.  Maar dat vinden de niet-Parijse Fransen zelf ook. Hier in de Lot zijn de Fransen prima aangename medebewoners. 

 

 

Emigreren is niet eng

Emigreren is niet eng

Wij hebben ons altijd een beetje verbaasd over het feit dat veel mensen het dapper vonden dat we deze stap genomen hebben. Ik heb namelijk nooit begrepen waarom emigreren eng zou zijn. Zeker niet als je gewoon in hetzelfde continent blijft en in een dag weer naar je oude adres kunt rijden. Frankrijk is gewoon een wat groter Nederland met wat meer natuur, verder is het allemaal niet zo spannend. Vroeger, toen was emigreren spannend! 

Mijn tante trouwde met een Canadese bevrijdingssoldaat en verliet met haar verliefde kop haar vaderland terwijl ze geen idee had waar ze terecht kwam. Mijn eigen ouders verlieten met twee kleine kinderen Nederland om voor een aantal jaren op een Caribisch eiland te gaan wonen en werken. Nu was dat iets makkelijker omdat mijn vader daar een baan aangeboden kreeg, maar ze moesten er met de boot naartoe hè. Een reis van drie weken. Naar Bonaire, wat toen echt nog geen party eiland was, maar gewoon een vergeten gebiedje in een wonderschone omgeving. Mijn zussen moesten naar een schooltje waar ze Papiaments spraken. Ik was nog niet geboren dus die ervaring heeft mij niet geholpen. Maar alleen al het feit dat je alleen per post contact kon houden met je familie en vrienden, dat is toch behoorlijk afschrikwekkend. Op de terugreis, in 1967, vlogen de doperwten door de eetzaal, lag mijn moeder, zwanger van mij, voor pampus op bed, werd er een tussenstop gemaakt op Jamaica omdat er iemand ziek van boord moest worden getakeld en bij de Azoren moesten ze wederom wachten omdat er een vrouw ging bevallen (niet mijn moeder). Wat een belevenissen. Tegenwoordig kun je op een kwart slaappilletje volkomen bewusteloos de reis naar Bonaire door de lucht maken. 

Toen ik een jaar tijdens mijn studie in Spanje verbleef, in 1990, had ik nog geen mobiele telefoon. Nooit gemist ook natuurlijk want je wist niet beter. Maar het zou nu ondenkbaar zijn. Ik had met Ellis, mijn studiegenote, afgesproken dat ik op 1 september om 12.00 uur onder de klok zou staan op de Plaza Mayor. Zij zou namelijk al eerder vertrekken. Nou, en zo geschiedde. Ik schreef toen ook nog brieven, hele lange. Ik heb ze nog, gekopieerd van de vriendin waar ik ze naartoe stuurde, gebundeld en wel, want het was het mooiste aandenken dat ik kon bedenken van dat schandalig doelloze, maar fantastische jaar. Eén groot feest was het, zoiets als een examenreis maar dan negen maanden lang. Wij hadden dan weer geen examenreis gehad, maar gewoon een feestje. Er waren toen nog geen budgetreizen. 

Buiten het feit dat we hier nooit zouden kunnen wonen zonder internet omdat onze B&B nooit gevonden zou kunnen worden door potentiële gasten, is het allemaal zo eenvoudig geworden. Echt vertrekken doe je eigenlijk niet meer. We hebben op elk moment van de dag contact met iedereen ‘thuis’. En dat je zelfs al bellend iemand ook nog kan zien, iets wat we ons vroeger echt niet konden voorstellen, maakt het helemaal ongelooflijk dat er 1100 km tussen zit. 

De ‘brieven’ die we schrijven zijn in een nano seconde op de plek van geadresseerde. Hele epistels zijn niet meer nodig, korte berichtjes tussendoor zijn nog veel leuker. Met foto’s en filmpjes en al. Wat een luxe. Het krantenabonnement dat ik in Nederland had opgezegd, hebben we hier gewoon weer terug, maar dan digitaal. Nederlandse televisie is ook geen probleem, al hebben we de satellietschotel van de vorige bewoners weg gehaald. Die stond pal voor de gevel van het huis en was een doorn in het oog op elke foto. Bovendien, we waren eigenlijk wel blij om verlost te zijn van dat doelloze gezapp in de avond. Nu zoeken we iets uit op uitzending gemist of iets dergelijks en als het klaar is, is het klaar. 

De Nederlandse radiozenders hebben we hier ook regelmatig aanstaan. Sublime FM, Skyradio, je hoeft het allemaal niet meer uit de lucht te plukken. En nu we onbeperkt internet hebben via glasvezel hoeven we ook geen dataverbruik meer in de gaten te houden. Het leukst van die radiozenders is als we het weerbericht voorbij horen komen. Het is altijd teleurstellend, het wordt vaak niet vrolijker dan “af en toe zon’ en meestal is het ‘hier en daar een bui’. De filevermeldingen zijn ook een bron van leedvermaak. Hoewel wij zelf nooit dagelijks de file in hoefden is het wel tekenend voor de drukte, de stress en de sleur in Nederland.

Als je dat allemaal zo op een rijtje hebt, wat mis je dan eigenlijk als je het land verlaat? Live contact. Dat klopt, maar een borrel via FaceTime komt een heel eind in de richting hoor. En bijkomend voordeel is dat niemand meer naar huis hoeft te rijden. 

Nee, emigreren is allemaal niet zo spannend meer. Tenzij je naar de rimboe in de achterlanden van de Amazone vertrekt, of naar een afgelegen berg in Alaska, zoals Floortje ze soms voor de camera heeft, maar Frankrijk, kom op zeg, dat kan toch iedereen. 

Aangeharkt

Aangeharkt

Afgelopen najaar hebben wij een bezoek gebracht aan familie en vrienden in Nederland na een jaar afwezigheid. Een jaar hadden we geen voet in ons moederland gezet en dat is voor ons beiden een persoonlijk record. Ik ben tijdens mijn studie wel eens negen maanden van huis geweest maar kwam tussentijds toch even terug, om kerst te vieren bijvoorbeeld. Voor Theo is drie, vier weken de max, hooguit een vakantieperiode dus. Corona was natuurlijk de boosdoener in dit verhaal. Op de momenten dat we tijd hadden was er óf een lockdown in Nederland, óf in Frankrijk óf werden de reisrestricties te ingewikkeld. Gelukkig waren de meeste vrienden en familieleden wel in de zomer naar Frankrijk gekomen, toen het mocht. 

Het was best een belevenis om na al die tijd weer in een KLM vliegtuig te stappen. Toen de purser bij de landing “welkom thuis” zei kreeg ik zowaar een brok in mijn keel. Raar. Ik had Nederland toch helemaal niet gemist? Maar het voelde ineens wel heel vertrouwd: het gemak van praten met vreemden die dezelfde taal spreken, de gewoonten. We waren vanaf de start enorm ondergedompeld geweest in de Franse taal en cultuur, door corona hadden we  alleen maar Franse gasten gehad. 

We waren een beetje vergeten hoe druk het is in Nederland, al die snelwegen. We vonden het raar dat niemand een mondkapje droeg. We zochten tevergeefs naar een cassière in de supermarkt. We kregen een QR code in plaats van een menukaart. Het was natuurlijk niet alleen een verandering van land maar ook van platteland naar stad. Maar wat ons nog het meest opviel is dat Nederland zo rijk is. Alles is er netjes, geregeld, aangeharkt, bijgehouden, opgeleukt en gerenoveerd. Overal is in geïnvesteerd. Elk openbaar gebouw, elke winkel en alle restaurants zijn prachtig ingericht. Kosten nog moeite gespaard. Zelfs het lulligste parkeerplaatsje is netjes geasfalteerd en heeft keurige verlichting en bordjes. Bordjes overal. 

Kom daar eens om op het Franse platteland. Niets is aangeharkt. Onbegonnen werk. Luiken hangen scheef en afgebladderd in de kozijnen. Half ingestorte stenen schuren staan her en der in het landschap. Je kunt overal je auto neerzetten. De enige parkeerbordjes die ik hier heb gezien zijn voor een winkel, bij een invalidenparkeerplaats. Daar staat trouwens een ijzersterke tekst bij: Wil je mijn parkeerplaats? Neem dan ook mijn handicap! Kijk, dat stemt nog eens tot nadenken. In Nederland is zelfs de natuur gereguleerd, afgebakend, bestemd en geordend. In Frankrijk kun je zomaar in een gat in de grond verdwijnen, geen hond die bedenkt om daar een hekje voor neer te zetten. 

Ik hou er wel van, van dat ongepolijste. Bij mij slaat de fantasie meteen op hol. Wat een mooi huis op een mooie plek, maar als ze nou die luiken eens netjes zouden schuren en lakken, die gevel voegden, het terras veegden en er eens de hogedrukspuit op zouden zetten, dan wordt het misschien echt een pareltje. Mijn handen gaan jeuken van een verwaarloosd huis, van een treurige winkelstraat of een levenloos dorpspleintje. Maak er toch eens wat van! Vervang die verroeste bankjes, maak die stoep wat breder, sloop dat lelijke gebouw middenin het dorp. Maar dat kost natuurlijk allemaal geld. En wat maakt het uit; die bank zit prima en dan loop je toch op straat? Franse boeren zijn helemaal wars van orde en netheid. Een gemiddeld Frans erf ziet er niet uit. Een pluk schuren, een modderig erf, een aftands woonhuis, een ingestorte stal, gelardeerd met allerhande afgedankte machines en landbouwmaterialen, en daar tussendoor scharrelen kippen, ganzen, honden en een stel ezels. Meestal bewaren ze alles wat niet meer werkt voor de onderdelen. De kapotte tractor doe je dus niet weg, die zet je gewoon ergens op je land. En zo heeft menig boerenbedrijf al gauw de aanblik van een vuilstort.  

Kortom: ik ben een hele erge Hollander. Ik wil het eigenlijk ook allemaal netjes hebben. In gedachten ben ik constant de boel aan het upgraden. Om ons huis wil ik de natuur bedwingen. Het gras moet gemaaid, de bomen gesnoeid, het onkruid weg, het mos verwijderd. Dat doen we allemaal wel, maar het is een hoop werk. Onze Franse buren moeten er soms hartelijk om lachen. Dat wij een bolderkar hebben gekocht om het tuinafval naar een bepaalde plek te rijden. Hoe Nederlands is dat?! Ik had hem eigenlijk voor de bagage van de gasten gekocht omdat de parkeerplaats een eindje verderop is, maar in laagseizoen is hij inderdaad ideaal als tweede kruiwagen. Dat we een kerstboom kopen! Die trek je toch gewoon ergens van je land? Ja maar die zijn zo slordig buurman, die hebben helemaal niet een mooie vorm. Ze slaan ook steil achterover als ze zien wat wij Nederlanders allemaal bezitten. Complete kampeeruitrustingen, de nieuwste ski-outfits, gadgets, allerhande keukenapparatuur! En niets is gedateerd of beschadigd, want dan gaat het de deur uit. 

Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ook wij alles gaan bewaren en de boel de boel laten. Waarschijnlijk nooit. Want het meisje is wel uit Nederland maar Nederland gaat nooit meer uit het meisje. 

Nooit verdwalen

Nooit verdwalen

In Nederland, in de Randstad, was wandelen een kwestie van een route volgen of gewoon het stuk hei een paar keer doorkruizen. Als je teveel afdwaalt kom je gauw genoeg een weg tegen of een ander  markeringspunt om te weten welke kant je op moet. In geval van nood zijn er andere wandelaars om de weg aan te vragen. 

Maar hier in Frankrijk is het andere koek. Verdwalen kan hier serieus fout aflopen. Markeringen volgen is een goed idee, maar kan ook weleens verwarrend zijn als er verschillende wandelingen in een gebied uitgezet zijn. Bovendien weet ik graag van tevoren waar ik aan begin. Met een wandelapp heb je niet alleen enorm veel keuze uit de wandelingen die anderen al voor je gelopen hebben, ze registreren ook hoe lang, hoe moeilijk, hoeveel hoogteverschil en hoeveel tijd je ervoor uit moet trekken. Een geluidje geeft aan wanneer je verkeerd loopt. Bereik is er overal met GPS en de app verbruikt niet veel batterij. Voor onze gasten is het ook leuk als ze vanuit ons huis de keuze hebben uit een aantal korte of langere wandelingen. Met mijn inloggegevens kunnen ze dan gratis op pad. Ik gebruik Wikiloc, maar er is meer keuze. Er gaat een wereld voor je open en verdwalen is eigenlijk onmogelijk. Voor alle zekerheid neem ik op lange wandelingen wel een powerbank (extra batterij) mee. Geen route volgen is ook een optie trouwens, dan zet je de navigatie alleen aan om je wandeling te registreren voor anderen.

 

Wil je weten wat de beste tools zijn om je volgende wandelingen te plannen en je te vergezellen op je wandelingen? Hier is de top 5 van de beste wandel-apps, vertaald uit het Frans:

 

 

350x350 all trails.png

Alltrails

 

De eerste app die we aanbevelen is Alltrails, het is ontegensprekelijk DE beste wandel-app op de markt! Het biedt routebeschrijvingen naar meer dan 200.000 mountainbiketochten en -routes – wereldwijd, waaronder meer dan 20.000 in Frankrijk – dankzij zorgvuldig geselecteerde routekaarten, evenals beoordelingen, meningen en foto’s van miljoenen wandelaars uit de gemeenschap.

 

Met Alltrails kunt u de wandeling selecteren die overeenkomt met uw wensen, maar ook met uw fysieke vorm! Met de applicatie kunt u inderdaad uw zoekopdrachten filteren om het parcours te vinden dat aan uw behoeften voldoet (aantal km, hoogteverschil, duur). Om u voor vertrek in de beste omstandigheden te brengen, stelt Alltrails u GPS-kaarten en topo-gidsen ter beschikking. Je hebt ook toegang tot andere functies zoals de GPS-activiteitstracker (essentieel om niet te verdwalen), je wandelstatistieken, gedetailleerde GPS-routes om direct toegang te krijgen tot de trailhead, het vastleggen van je avonturen en het opslaan van je favoriete wandelingen.

 

Prijs: alle hierboven gepresenteerde functies zijn beschikbaar in de gratis versie. Er is ook een pro-versie die toegang geeft tot andere functies, zoals de offline modus of realtime kaarten (met details over luchtkwaliteit, satellietweer of zelfs de pollensnelheid in het gebied). Hiervoor kost het € 29,99 / jaar, of € 59,99 / 3 jaar.

 

350x350 visorando.png

Visorando

 

Visorando is ook een van de beste wandel-apps op de Franse markt. Dankzij een grote database heb je toegang tot meer dan 20.000 gevarieerde en kwalitatieve wandelroutes, overal in Frankrijk maar ook in het buitenland. Daarnaast ondersteunt de applicatie ook andere activiteiten zoals mountainbiken of skiën.

 

Door een route te kiezen, kunt u dus verschillende informatie verkrijgen, zoals de duur van de wandeling, het aantal kilometers of het hoogteverschil. De wandelfiches zijn vaak zeer goed gedetailleerd, aangezien elk circuit wordt gecontroleerd door een team van moderators voordat het wordt gepubliceerd, leden van de community kunnen ook details verstrekken door bijvoorbeeld foto’s of meningen toe te voegen. De Visorando-applicatie geeft je ook toegang tot functies zoals het kennen van je locatie, om je exacte positie te raadplegen op het type kaart dat je hebt gekozen (IGN-kaart of OpenStreetMap).

 

Prijs: er is een gratis versie beschikbaar. ING-kaarten zijn echter slechts 3 dagen gratis beschikbaar. Buiten dat, moet u zich abonneren op een driemaandelijks (11,99 €) of jaarabonnement (18,99 €).

 

350x350 whympr.png

Whympr

 

Whympr is een community-app voor trekkers, bergbeklimmers en toerskiërs. Het is een zeer complete applicatie waarmee je alles kunt vinden wat je nodig hebt om van de geneugten van de bergen te genieten. U vindt topografische kaarten en beschrijvingen van meer dan 60.000 routes over de hele wereld.

 

U hebt ook toegang tot het beheer van uw winkelagenda of tot feedback van de gemeenschap om uw volgende uitstapjes beter voor te bereiden. Maar dat is niet alles, de applicatie stelt je ook in staat om je uitstapjes bij te houden en je op de kaart te lokaliseren, zodat je gemakkelijk je weg kunt vinden in de bergen. Al deze elementen maken Whympr een van de beste wandel-apps op de markt!

 

Prijs: de meeste van bovenstaande items zijn beschikbaar in de gratis versie. Er is ook een betaalde versie die toegang geeft tot de hele applicatie met functies zoals offline modus, piekweer of zelfs de GPS-tracker. Hiervoor kost het € 19,99 / 3 maanden of € 29,99 / jaar.

 

350x350. wikiloc.png

 

Wikiloc

 

Met de Wikiloc-app kun je miljoenen routes over de hele wereld ontdekken! Inderdaad, in tegenstelling tot de hierboven gepresenteerde toepassingen, zijn het hier de gebruikers die de routes voorstellen. Je kunt dus een route maken door foto’s en informatie toe te voegen, die je vervolgens deelt met de rest van de community.

 

Het aantal routes neemt dus toe naarmate de community groeit, waardoor het een van de beste wandel-apps is die er zijn. Je hebt ook de mogelijkheid om toegang te krijgen tot andere gegevens, zoals de lengte van de wandeling, het hoogteverschil of de tijd die de persoon die de route heeft gemaakt, heeft genomen.

 

Prijs: de hierboven gepresenteerde functies zijn beschikbaar in de gratis versie. Er is ook een premium-versie die toegang geeft tot andere functies, zoals de GPS-navigator, het delen van uw locatie, weersvoorspellingen of zelfs zoekfilters. U kunt de premium-versie 14 dagen gratis proberen, daarna moet u 9 € / jaar betalen.

 

350x350  outdooractive.png

Outdooractive 

Outdooractive is een applicatie gewijd aan buitenactiviteiten en wandelen. Het biedt duizenden wandelroutes over de hele wereld. Het biedt ook routes voor paardrijden, skiën of fietsen, waardoor het een van de beste apps is voor buitenactiviteiten!

 

Dankzij een grote boekwinkel met routes kun je het ideale pad vinden voor je volgende wandelingen. Routebeschrijvingen zijn voorzien van volledige details (op aantal km, duur, hoogteverschil …), foto’s en bezienswaardigheden in de buurt. Je hebt ook de mogelijkheid om je routes te plannen door je eigen tour te maken op basis van je criteria, die je kunt delen met de rest van de community. Maar het echte pluspunt van deze applicatie ligt in de kaarten, die zeer nauwkeurig en van hoge kwaliteit zijn.

 

Prijs: bovenstaande features zijn aanwezig in de gratis versie. Er is ook een pro-versie waarmee je de applicatie in de offline modus kunt gebruiken, toegang kunt krijgen tot satellietbeelden of de Outdooractive-kaart met alle trail-netwerken. Maar er is ook een pro+ versie waarmee je officiële kaarten van alpine clubs, premium kaarten van KOMPASS of zelfs wandelgidsen kunt krijgen. Je kunt deze functies 30 dagen gratis uitproberen, daarna betaal je €29,99/jaar voor de pro-versie en €59,99/jaar voor de pro+-versie.

Indian summer in Frankrijk

Indian summer in Frankrijk

Het is ons eerste najaar hier zonder vergaande corona-maatregelen en dat mag gevierd worden. Wat we vorig jaar helemaal gemist hebben is dat er zoiets bestaat als een herfstvakantie, en maar liefst twee nationale feestdagen in november. De eerste is op 1 november, de dag van Toussaint, Allerheiligen, dat hebben wij in Nederland natuurlijk ook, maar hier maken we het bewuster mee: in elk winkeltje kleuren de chrysanten je tegemoet en de dag van Allerheiligen zijn ze allemaal verplaatst naar de begraafplaatsen. 

 

Ik vond het een mooie gelegenheid om het graf van Françoise Sagan eens te bezoeken, de schrijfster van het enige boek van mijn VWO leeslijst Frans waar ik iets van onthouden heb: “Bonjour Tristesse”. Ik had al eens foto’s van haar zien hangen in een restaurant in Cajarc en kwam er zo achter dat ze in die plaats geboren was. Ze ligt nu iets buiten Cajarc, in het gehucht Seuzac, begraven. De begraafplaats zelf is van de kleinste soort, ommuurd en buiten de bebouwde kom zoals je dat hier overal ziet. In onze vorige woonplaats Oud-Zuilen was precies zo’n begraafplaats, in de weilanden langs de Vecht, één van de eerste in Nederland die op die “Franse” manier buiten het dorp was aangelegd. De celebrity die daar ligt is  trouwens Franciscus C. Donders, een beroemd oogheelkundige uit de 19e eeuw. Françoise ligt er een beetje armoedig bij, om haar heen zijn de graven slecht onderhouden met verzakte zerken en een hoop onkruid en zelfs graven zonder enige gedenksteen. Die hadden dan ook geen chrysant gekregen en hoe sneu is dat, als je zelfs die ene dag in het jaar geen bloemetje krijgt. 

 

De tweede Franse nationale dag in november is de Jour de l’Armistice. In Nederland hebben we die dag gezellig Sint Maarten, de hele eerste wereldoorlog was Nederland immers neutraal. Maar in Frankrijk is de eerste wereldoorlog “La Grande Guerre”. De loopgraven, waarin zoveel soldaten zijn omgekomen, liggen  grotendeels op Frans grondgebied. In elk dorp staat wel een herdenkingsmonument met de namen van de “kinderen van het dorp” die tussen 1914 en 1918 voor Frankrijk gestorven zijn. 

 

Overigens wordt de Tweede Wereldoorlog ook op allerlei manieren levend gehouden. Afgelopen week maakten we een ritje naar Saint-Céré en Loubressac. Daar op grote hoogte zagen we een gedenksteen, wat helaas meestal betekent dat er iemand is gefusilleerd, maar dit was om aan te geven dat hier in 1944 een wapendropping was geweest van de Amerikanen aan de Franse verzetstrijders. Zo’n hoogvlakte komt door zo’n tekstje helemaal tot leven: de spanning, de organisatie, het heimelijke dat zo’n operatie met zich meegebracht moet hebben. Ik heb het later terug gevonden op google onder de naam “Operation Cadillac”.

 

11 november 1918 werd de wapenstilstand getekend in Compiègne (Noord-Frankrijk). Het voordeel van deze dag voor ons, 203 jaar later, is dat het op een donderdag valt en dat veel Fransen er een lang herfstweekend van maken. Vorig jaar zaten we met z’n allen in lockdown en hebben we niet eens gemerkt dat er een nationale vrije dag was. We hadden toen plenty tijd om allerlei grote onderhoudsklussen aan te pakken, zoals het schilderen van alle kozijnen en luiken. Nu weten we nog even niet wanneer we de klus-kleren weer aan kunnen trekken want we krijgen steeds boekingen. En het mooie komende herfstweekend van 11 november, met zonnige weersvooruitzichten, zijn we gewoon helemaal volgeboekt. 

 

De enige klus die we ineens urgent vonden was het installeren van een houtkachel in ons woonhuis. Daar is ooit in de woonkamer een grote cantou gebouwd (zo’n schouw waar je praktisch in kunt zitten, naast het vuur), maar een open haard die geen afsluitklep heeft naar buiten toe is eigenlijk een grote energieverspiller. Alle warmte vliegt door die schoorsteen weer naar buiten. Een houtkachel is in Nederland inmiddels ook verboden geloof ik maar dat is nou precies één van de redenen dat we hier naartoe zijn verhuisd. Het zal milieutechnisch niet erg verantwoord zijn, maar er gaat niks boven een knapperend haardvuurtje.  De buren zullen er hier geen last van hebben, want die hebben we niet. De temperatuur daalt ’s nachts inmiddels rond het vriespunt. De corona-besmettingen lopen overal weer op maar met en vaccinatiegraad van 87% lijkt het me sterk dat het hele land weer op slot gaat. En zo gaan we misschien eindelijk een normaal na- en voorjaar meemaken. Met werk in plaats van klusjes. En af en toe een lange wandeling want het is hier prachtig nu: zon en herfstkleuren, een heuse Indian Summer.