Corona zomer 2020

Corona zomer 2020

Het is eind augustus, de temperatuur daalt ineens, de boekingen houden op en de Fransen moeten weer werken en naar school. Het begon bizar, onze vestiging in Frankrijk. We waren hier nog geen vijf dagen goed en wel ingetrokken of het land ging op slot en we mochten de deur niet meer uit. Toch hebben we genoten tijdens de lockdown. Het was heerlijk weer, we hadden tientallen klusjes te doen waar we alle tijd voor hadden en we hadden de ruimte om ons heen. We konden kilometers wandelen zonder een mens tegen te komen. We Facetimeden zoals iedereen ineens ging Facetimen. We sliepen uit, we kookten zelf en aten elke dag op een andere plek rondom het huis. Het enige vervelende was dat de boekingen werden geannuleerd. Na april werd ineens mei heel leeg en toen daarna ook de reserveringen van juni geschrapt werden begonnen we ons wel zorgen te maken. Het zal toch niet dat het hele seizoen uitgevlakt wordt? Maar na 15 juni, toen de grenzen opengesteld werden en de Fransen weer mochten rondreizen barstte het los. Ik heb in die dagen veel achter de computer gezeten, er kwamen enorm veel aanvragen en reserveringen tegelijk binnen.

 

In no time zaten alle kamers tot ver in augustus vol. Alleen maar Fransen. Een paar Belgen. En de Nederlanders die kwamen waren voornamelijk vrienden en bekenden. De restaurants liepen vol, in Saint Cirq-Lapopie kon je over de hoofden lopen, er werden in Rocamadour mondkapjes verplicht vanwege te grote drukte en je kon nergens meer terecht zonder reservering. De grotten van Padirac en Pech Merle, een kanotocht over de Célé; je moest het dagen van tevoren bedenken en regelen. En wij verschoonden bedden en kamers, maakten tientallen ontbijtjes, bakten en kookten vier avonden in de week voor een volle tafel, zagen wel vijfhonderd mensen aankomen en vertrekken en spraken steeds makkelijker Frans. Tussen het werk door wilden we ook nog graag lunchen of dineren en leuke dingen doen met de vrienden die langs kwamen. En zo zaten we elke dag aan een drie-gangen maaltijd en sowieso aan de wijn. Met mate, dat wel, want we hadden wel door dat het anders niet vol te houden was. Want er was meer:

 

Het werd veertig graden en we kochten er ventilatoren bij, vooral in de keuken. 

 

Er gingen kamerwisselingen mis waardoor we er een bed bij moesten kopen.  

 

We kregen mooie reviews maar ook één hele slechte waar we behoorlijk van uit ons doen waren. 

 

We zetten een nieuwe tent in de tuin voor de kinderen om langs te kunnen komen. 

 

We hadden extra werk aan het zwembad en vooral aan het alarm dat meerdere keren per dag af ging omdat iemand de instructies vergat, of door de wind.

 

We hoorden dat er ’s nachts een knaagdier onder de dakpannen heen er weer rende. 

 

We hadden een wespennest. 

 

De wasmachine hield er af en toe spontaan mee op. 

 

We hebben twee keer buiten gegeten terwijl het keihard regende en onweerde en de regenton als een dolle overstroomde.

 

We moesten er tafels bij zetten omdat de groep eters te groot werd.

 

We hadden een peuter te gast die alles door de ontbijtkamer smeet.

 

Een keer liep er water langs de keukenmuur, doordat de douche in kamer vijf overstroomde. Natuurlijk vlak voordat het diner begon. 

 

Het servies werd steeds minder doordat er overal stukjes af braken. 

 

Het gaspedaal van onze 2CV liet los terwijl onze zoon ermee aan het toeren was. Toen hij een paar dagen later met de Toyota weg ging vergat hij te tanken… 

 

De kippen die in de lente zo braaf waren maar in de hitte begonnen met het omspitten van de kruidentuin en die bij voorkeur op het Perzische tapijt hun drol deden. 

 

Honden die te gast waren en achter de kippen aan renden. 

 

Een pakket moest nagestuurd worden omdat een gast kledingstukken aan de waslijn was vergeten. 

 

De sleutel van kamer 2 die, na lang rond mailen naar verschillende gasten, in Spanje bleek te liggen. We hopen dat we hem binnenkort weer terug hebben want die sleutelhanger is zo leuk. 

 

Een baby die ’s nachts alles wakker schreeuwde omdat zijn ouders de babyvoeding in de auto hadden laten liggen. Die auto stond nog bij kasteel Cénevières waar ze een bruiloft hadden gehad en ze waren met een taxi naar huis gekomen. 

 

De taxichauffeur die op zondagochtend vroeg de telefoon niet opnam en Theo dus maar met de vader van de baby naar Cénevières reed. 

 

De 200 gigabytes aan Wifi die er doorheen waren gejaagd voordat de maand om was. 

 

Niet zo gek dat we regelmatig tussen de middag in slaap vielen. Maar we hebben ook dagen gehad dat er niemand in- of uit ging checken, dat we dus nauwelijks werk hadden en zomaar uren aan het zwembad konden liggen. We hebben een dag zomaar Conques kunnen bezoeken. We konden bijna elke zondag even naar de markt in Limogne-en-Quercy, voor boodschappen maar ook voor een koffie, een luchtig jurkje of de lekkere worst met noten. We vonden elke ochtend de bestelling van de bakker voor onze voordeur en verse eieren in het kippenhok. We hebben ontzettend veel Frans bijgeleerd. We hadden leuke diners en soms werd er spontaan gitaar gespeeld. Op vrije avonden gingen we zelf uit eten. Iedereen heeft hier genoten van de rust om ons huis, de natuur en de waanzinnige sterrenhemel. En zo vergat iedereen even de pandemie. Vorig jaar moesten we half september weer “naar huis” zonder te weten wanneer we weer terug konden naar Frankrijk. Nu blijven we, en dat is heerlijk, met de wetenschap dat in de zomer de B&B in elk geval hartstikke goed loopt, ondanks Corona.